Gold Cross

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2019

40. Λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας, που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στην ψυχή του ανθρώπου.



Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα γράμμα που στάλθηκε από το πατέρα Σεραφείμ σ’ ένα πνευματικό του παιδί, επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή. Είναι ένας λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας, που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στην ψυχή του κάθε ανθρώπου.

«…Έχεις ποτέ σκεφτεί ότι όλα που αφορούν εσένα, αφορούν και Εμένα; Διότι αυτά που αφορούν εσένα αφορούν την κόρη του οφθαλμού Μου;

Είσαι πολύτιμη στα μάτια Μου (ομιλεί για την ψυχή), και σε έχω αγαπήσει, για αυτό είναι ιδιαίτερη χαρά για Μένα να σε εκπαιδεύσω.

Όταν οι πειρασμοί και ο πολέμιος έρχονται επάνω σου σαν το ποτάμι, θέλω να ξέρεις ότι, από Μένα ήταν αυτό.

Θέλω να ξέρεις ότι η αδυναμία σου, έχει ανάγκη από τη δύναμη Μου, και η ασφάλειά σου βρίσκεται στο να με αφήσεις να σε προστατεύω.

Θέλω να ξέρεις ότι, όταν βρίσκεσαι σε δύσκολες συνθήκες, μεταξύ των ανθρώπων που δεν σε καταλαβαίνουν, δεν λογαριάζουν αυτά που σου είναι ευάρεστα, και σε απομακρύνουν, από Μένα ήταν αυτό.

Είμαι ο Θεός σου, οι περιστάσεις της ζωής σου είναι στα χέρια μου, δεν βρέθηκες τυχαία στη θέση σου, είναι ακριβώς η θέση που σου έχω ορίσει.

Δε με παρακαλούσες να σου μάθω την ταπείνωση; Και να, σε έβαλα σ’ αυτό ακριβώς το περιβάλλον, στο σχολείο όπου διδάσκουν αυτό το μάθημα.

Το περιβάλλον σου, και αυτοί που ζουν γύρω σου, μόνο εκτελούν το θέλημά Μου.

Έχεις οικονομικές δυσκολίες και μόλις τα βγάζεις πέρα, να ξέρεις ότι, από Μένα ήταν αυτό.

Θέλω να ξέρεις ότι Εγώ διαθέτω τα χρήματά σου και να καταφεύγεις σε μένα, και να γνωρίζεις ότι εξαρτάσαι από Μένα.

Θέλω να ξέρεις ότι τα αποθέματά Μου είναι ανεξάντλητα, και να βεβαιωθείς ότι είμαι πιστός στις υποσχέσεις Μου.

Να μη συμβεί ποτέ να σου πουν στην ανάγκη σου, «…Μην πιστεύεις στον Κύριο και Θεό σου…».

Έχεις περάσει ποτέ νύχτα μέσα στη θλίψη; Είσαι χωρισμένος από τους συγγενείς σου, τους ανθρώπους που αγαπάς;

Σου το επέτρεψα για να στραφείς σε Μένα, και σε Μένα να βρεις την αιώνια παρηγοριά και ανακούφιση.

Σε ξεγέλασε ο φίλος σου ή κάποιος που του είχες ανοίξει την καρδιά σου, από Μένα ήταν αυτό.

Εγώ επέτρεψα να σε αγγίξει αυτή η απογοήτευση, για να μάθεις ότι ο καλύτερος φίλος σου είναι ο Κύριος.

Θέλω να τα φέρνεις όλα σε Μένα και όλα να Μου τα λες.

Σε συκοφάντησε κάποιος, να το αφήσεις σ’ Εμένα, σε Μένα να προσκολληθείς, σε Μένα η καταφυγή σου, για να κρυφτείς από την αντιλογία εθνών.

Θα κάνω την δικαιοσύνη σου να λάμψει σαν το φως και την ζωή σου σαν μέρα μεσημέρι.
Καταστράφηκαν τα σχέδιά σου, λύγισε η ψυχή σου και είναι εξαντλημένη; Από Μένα ήταν αυτό!

Έκανες σχέδια και είχες δικούς σου σκοπούς; Μου τα έφερες να τα ευλογήσω;

Αλλά Εγώ θέλω ν’ αφήσεις σε Μένα, να κατευθύνω και να χειραγωγώ τις περιστάσεις της ζωής σου, διότι είσαι το ορφανό, και όχι ο πρωταγωνιστής.

Σε βρήκαν απροσδόκητες αποτυχίες, και η απελπισία κατέλαβε την καρδιά σου, να ξέρεις, από Μένα ήταν αυτό.

Διότι μ’ αυτή την κούραση και το άγχος δοκιμάζω πόσο ισχυρή είναι η πίστη σου στις υποσχέσεις Μου και την παρρησία σου στη προσευχή για τους συγγενείς σου.

Δεν ήσουν εσύ που εμπιστεύτηκες τις φροντίδες γι’ αυτούς στην προνοητική αγάπη Μου; 

Δεν είσαι συ που και τώρα τους αφήνεις στην προστασία της Πάναγνου Μητέρας Μου;

Σε βρήκε σοβαρή ασθένεια, που μπορεί να γιατρευτεί ή είναι αθεράπευτη και σε κάρφωσε στο κρεβάτι σου, από Μένα ήταν αυτό.

Επειδή θέλω να Με γνωρίσεις πιο βαθιά, μέσω της σωματικής ασθένειας, να μην γογγύζεις γι’ αυτή την δοκιμασία που σου στέλνεται και να μην προσπαθείς να καταλάβεις τα σχέδια Μου, που έχουν να κάνουν με τη σωτηρίας της ψυχής των ανθρώπων, με διάφορους τρόπους. Αλλά αγόγγυστα και ταπεινά να σκύψεις το κεφάλι σου μπροστά στην αγαθότητά Μου.

Ονειρευόσουν να κάνεις κάτι ξεχωριστό και ιδιαίτερο για Μένα και αντί να το κάνεις, έπεσες στο κρεβάτι του πόνου, από Μένα ήταν αυτό.

Διότι τότε, θα ήσουν βυθισμένος στα δικά σου έργα, και Εγώ δεν θα μπορούσα να προσελκύσω τις σκέψεις σου σε Μένα, αλλά Εγώ, θέλω να διδάσκω τις βαθύτατες σκέψεις και τα μαθήματα Μου, για να Με υπηρετείς.

Θέλω να σε μάθω να συναισθάνεσαι πως είσαι τίποτα χωρίς Εμένα.

Μερικοί από τους καλύτερους υιούς Μου είναι αυτοί, οι οποίοι είναι αποκομμένοι από τη δραστική ζωή, για να μάθουν να χειρίζονται το όπλο της αδιάλειπτης προσευχής.

Κλήθηκες απροσδόκητα ν’ αναλάβεις μία δύσκολη και υπεύθυνη θέση, στηριγμένη σε Μένα.
Σου εμπιστεύομαι τις δυσκολίες αυτές, και γι’ αυτό θα σε ευλογήσει Κύριος ο Θεός σου, σ’ όλα τα έργα σου, σ’ όλους τους δρόμους σου, σ’ όλα, Καθοδηγητής και Δάσκαλός σου θα είναι ο Κύριός σου.

Την ημέρα αυτή, στα χέρια σου, τέκνο Μου, έδωσα αυτό το δοχείο με το θείο μύρο, να το χρησιμοποιείς ελεύθερα.

Να θυμάσαι πάντοτε ότι κάθε δυσκολία που θα συναντήσεις, κάθε προκλητική λέξη, κάθε διαβολή και κατάκριση, κάθε εμπόδιο στα έργα σου, που θα μπορούσε να προκαλέσει αγανάκτηση και απογοήτευση, κάθε φανέρωση της αδυναμίας και της ανικανότητας σου, θα χρίεται μ’ αυτό το έλαιο, από Μένα ήταν αυτό.

Να θυμάσαι πως κάθε εμπόδιο είναι νουθεσία από τον Θεό, και γι’ αυτό να βάλεις στην καρδιά σου αυτόν τον λόγο, που σου έχω αποκαλύψει την ημέρα αυτή.

«…από Μένα ήταν αυτό...».

Να ξέρεις και να θυμάσαι – πάντα, όπου και να είσαι, ότι οποιοδήποτε κεντρί, θ’ αμβλυνθεί, μόλις θα μάθεις σ’ όλα, να βλέπεις Εμένα.

Όλα σου στάλθηκαν από Μένα, για την τελείωση της ψυχής σου, όλα αυτά ήταν από Μένα…».

Εκδόσεων «Ορθοδόξος Κυψέλη»
«Ο Νεοφανείς Άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας Σεραφείμ της Βίριτσα Βίος – Θαύματα – Προφητείες»


Η ομορφιά δεν είναι στο «τέλειο» και «άψογο». Η ζωή είναι ωραία γιατί δεν είναι «τέλεια». Αυτό τον κόσμο τον ομορφαίνουν οι πονεμένοι. Τον ουρανό τον συγκινούν οι δακρυσμένοι, τον Θεό οι σταυρωμένοι. Δίχως όλους αυτούς η ζωή θα ήταν άσχημη, άχρωμη και άγευστη, στην ψευτιά της «τελειότητας» της. Οι πονεμένοι κι οι «αμαρτωλοί» γεμίζουν τον κόσμο ομορφιά και αγιότητα. Δίχως αυτούς η τέχνη είναι ορφανή, τα βιβλία δίχως συγγραφείς, τα ποιήματα χωρίς λέξεις, οι πίνακες μονόχρωμοι κι πάνω απ’ όλα τα συναξάρια δίχως αγίους...



Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

NB’. «…Ετοίμη ἡ καρδία μου, ὁ Θεός, ἑτοίμη ἡ καρδία μου…»




«…Ετοίμη ἡ καρδία μου, ὁ Θεός, ἑτοίμη ἡ καρδία μου…»[1],
άσμα στα χείλη του Δαβίδ και εις εμέ μελλοντική επιθυμία μου.

Ποιός άνθρωπος μπορεί άραγε, ν’ αναφωνήσει ετούτο,
στον «…ετάζων καρδιές και νεφρούς…»[2] Θεό, με τρόπο ούτω;

Ποιός άραγε είναι τόσο σίγουρος, όταν στο βήμα του Κριτή βρεθεί,
επί τη δεξιά Του θα σταθεί και στεφάνι αμάραντο θα του αποδοθεί;

Ποιός βλέπει την πόρτα του παραδείσου να είναι ανοικτή,
όταν «…πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί…»;[3]

«Ετοίμη καρδία» σημαίνει καρδία ταπεινή, γεμάτη από Χάρη,
καθαρή από υπερηφάνεια, ένα κατάλευκο φωτεινό μαργαριτάρι.

«Ετοίμη καρδία» σημαίνει καρδία άδεια, από κοσμικές επιθυμίες,
στραμμένη μόνο με αγάπη στο Θεό, και στις επουράνιες οικείες.

«Ετοίμη καρδία» σημαίνει καρδία άνευ φόβου και ανησυχίας,
πάντα ἰσχύουσα ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι Χριστῷ[4], πηγή γενναιοψυχίας.

Τέτοια καρδιά είναι ισάξια μ’ αυτήν του Μεγάλου Αντωνίου, που τόσο ζηλοτυπώ,
που αναφωνούσε εν ομολογία, «δεν φοβάμαι το Θεό, αλλά τον αγαπώ»!

Δείξτε μου λοιπόν ένα τέτοιο άνθρωπο, να σκύψω να τον ασπαστώ,
γιατί ούτος «υιός Θεού πραγματικός εστίν», και πάνω του θέλω να πιαστώ.

Η αγιοσύνη του ενός, δεν είναι προσωπική νίκη, αλλά καθολική,
γιατί όλοι το σώμα του Χριστού αποτελούμε, με σχέση αδερφική.

Όπως στο νικητή «μαραθωνοδρόμο», δεν του απονέμεται στα πόδια ο στέφανος,
αλλά στο κεφάλι εναποτίθεται η τιμή, για ν’ αντανακλά σ’ όλο το σώμα ο έπαινος.

¨Όπως η αμαρτία του καθενός, επηρεάζει την κατάσταση του σύμπαντος κόσμου,[5]
έτσι και η αγιοσύνη του ενός, μας λαμπρύνει όλους, ως αδερφικού επιτίμου.  

Ας παραδώσουμε το καράβι τη ζωής μας, στα χέρια του τέλειου Κυβερνήτη,
γιατί μέσα στην φουρτούνα μάς οδηγεί, η γαλουχία του ουράνιου Μαργαρίτη.

Αν δεν καταφέρω Κύριε ν’ αναφωνήσω «ετοίμη η καρδία μου»,
ας με βρει η Κρίση Σου πάνω στο Σταυρό, ως μαρτυρία και ομολογία μου.

Αν δεν καταφέρω πάλι Κύριε να απονέμω την έσχατη θυσία,
ας με βρει η Κρίση Σου πάνω σε προσευχή, σε θεία δοξασία.

Αν και πάλι δεν αξιωθώ να βρεθώ σε στάση προσευχής και σε αργία επιπέσω,
ας με βρει η Κρίση Σου εν εξομολογήσει, πριν στην αμαρτία υποπέσω.

Και αν πάλι είμαι ανάξιος και αυτής της ελάχιστης θυσίας,
ας με βρει Κύριε η Κρίση Σου, σε θέση θείας μετανοίας.

Και αν τελικά δεν κλάψω αρκετά σε βάθος μετανοίας,
ας με βρει η Κρίση Σου κοινωνό θείας ευχαριστίας.

Γιατί όταν θέλω ν’ απαλλαγώ από ένα πάθος, το πολεμάω και ματώνω,
ενώ όταν κοινωνώ, πολεμάει για μένα ο Χριστός[6], και το ανάστημα ορθώνω.

Ο ίδιος ο Χριστός μας είπε, «άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»[7],
ένα σκουπίδι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα, το απόλυτο μηδέν.

Μέχρις να μπορέσω ν’ αναφωνήσω Κύριε, «…ἑτοίμη ἡ καρδία μου, ὁ Θεός..»,
θα «…ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω…»[8], γιατί Συ είσαι της ζωής μου οδηγός.

Και όταν θα μ’ αξιώσει ο Θεός να κατέχω την «ειρήνη» εντός μου,
κραυγή μεγάλη θ’ ακουστεί  «…ἑτοίμη ἡ καρδία μου, ας προσέλθει ὁ Θεός μου…»!






[1] Ψαλμός (56, 8)
[2] Ψαλμός (7, 10)
[3] Ματθ. (22, 14) & Λουκ. (14, 24)
[4] Προς Φιλππησίους επιστολή Παύλου (4, 13)
[5] Άγιος Σιλουανός
[6] Όταν κοινωνήσω το πολεμάει ο Χριστός μέσα από μένα και το νικάω (άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης).
[7] Ιωα. (15, 5)
[8] Ψαλ. (145, 2)

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

39. ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΑΠΕΛΠΙΖΕΙ

(Αγ. Νεκταρίου)


Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ γίνουμε τέλειοι καὶ ἅγιοι. Νὰ ἀναδειχθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἂς προσέξουμε μήπως, γιὰ χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τὴ μέλλουσα, μήπως, ἀπὸ τὶς βιοτικὲς φροντίδες καὶ μέριμνες, ἀμελήσουμε τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας.

Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ ἡ προσευχὴ ἀπὸ μόνες τους δὲν φέρνουν τοὺς ἐπιθυμητοὺς καρπούς, γιατί αὐτὲς δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ἀποτελοῦν τὰ μέσα γιὰ νὰ πετύχουμε τὸ σκοπό.

Στολίστε τὶς λαμπάδες σας μὲ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τὴν καρδιά σας ἀπὸ κάθε ρύπο καὶ διατηρῆστε τὴν ἁγνή, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ νὰ κατοικήσει μέσα σας ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σᾶς πλημμυρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὶς θεῖες δωρεές.
Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καὶ ἡ φροντίδα σ’ αὐτὰ νὰ εἶναι. Αὐτὰ ν’ ἀποτελοῦν σκοπὸ καὶ πόθο σας ἀσταμάτητο. Γί’ αὐτὰ νὰ προσεύχεστε στὸ Θεό. Νὰ ζητᾶτε καθημερινὰ τὸν Κύριο, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Καὶ ὅταν Τὸν βρεῖτε, σταθεῖτε μὲ φόβο καὶ τρόμο, ὅπως τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιά σας ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ βρεῖτε τὸν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τὸ χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τοὺς ὑπερήφανους, ἐνῷ ἀγαπάει καὶ ἐπισκέπτεται τοὺς ταπεινοὺς στὴν καρδιά.

Ἂν ἀγωνίζεσαι τὸν ἀγώνα τὸν καλό, ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἐνισχύσει. Στὸν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τὶς ἀδυναμίες, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δὲν ἀγωνίστηκε, δὲν γνώρισε τὸν ἑαυτό του.

Προσέχετε καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμα παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπὸ ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μὴν ἀπελπιστεῖτε, ἀλλὰ σηκωθεῖτε γρήγορα καὶ προσπέστε στὸ Θεό, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σᾶς ἀνορθώσει.

Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἐλαττώματα βαθιὰ ριζωμένα, πολλὰ εἶναι καὶ κληρονομικά. Ὅλα αὐτὰ δὲν κόβονται μὲ μία σπασμωδικὴ κίνηση οὔτε μὲ τὴν ἀδημονία καὶ τὴ βαρειὰ θλίψη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, μὲ καρτερία, μὲ φροντίδα καὶ προσοχή.

Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια. Γί’ αὐτὸ εἶναι βλαβερὴ καὶ ἐπικίνδυνη, καὶ πολλὲς φορὲς παροξύνεται ἀπὸ τὸ διάβολο, γιὰ ν’ ἀνακόψει τὴν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.

Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεστε στὸ Θεὸ νὰ σᾶς δυναμώνει. Νὰ ἀντιμετωπίζετε μὲ ὑπομονὴ τὶς πτώσεις σας καί, ἀφοῦ γρήγορα σηκωθεῖτε, νὰ τρέχετε καὶ νὰ μὴ στέκεστε, σὰν τὰ παιδιά, στὸν τόπο ποὺ πέσατε, κλαίγοντας καὶ θρηνώντας ἀπαρηγόρητα.

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεστε, γιὰ νὰ μὴν μπεῖτε σὲ πειρασμό. Μὴν ἀπελπίζεστε, ἂν πέφτετε συνέχεια σὲ παλιὲς ἁμαρτίες. Πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς εἶναι καὶ ἀπὸ τὴ φύση τους ἰσχυρὲς καὶ ἀπὸ τὴ συνήθεια. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ὅμως, καὶ μὲ τὴν ἐπιμέλεια νικιοῦνται. Τίποτα νὰ μὴ σᾶς ἀπελπίζει.



Σάββατο, 10 Αυγούστου 2019

16. Ο ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΣ ΜΟΡΦΟΥ κ. ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ

(ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΥΠΟΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΑ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ)


Σεβασμός, βαθύτατη ἐκτίμηση καί τιμή ὕψιστη ὀφείλονται εἰς τόν Πανιερώτατον Μητροπολίτην Μόρφου τῆς Κύπρου κ. Νεόφυτον, ὁποῖος ὑπακούοντας εἰς τήν φωνήν τῆς Ἀρχιερατικῆς συνείδησής του, ὀρθοτόμησε τόν λόγον τῆς ἀληθείας συμφώνως πρός τήν γραπτή καί προφορική Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας.

Τί εἶπε ὁ Πανιερώτατος κ. Νεόφυτος; Ὑπεστήριξε τήν σαφέστατη θέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι, δηλαδή, ἡ ἔργῳ ἀσκούμενη ὁμοφυλοφιλία (ΟΦΦ, στό ἑξῆς) εἶναι πάθος βδελυκτό[1], τό ὁποῖο ἐπισύρει τήν παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ «ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας». Ἀπεκάλυψε, ἐπίσης, τήν θέση τοῦ συγχρόνου μεγάλου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, εἰς τόν ὁποῖον εἶχε χαρισθεῖ ὀξύτατο διορατικό χάρισμα -πεῖραν τοῦ ὁποίου ἔλαβε καί ὁ ὑπογράφων- ὅτι μεταξύ τῶν αἰτίων τῆς ΟΦΦ περιλαμβάνεται καί ἡ ἀφύσικη (καί βδελυκτή γιά πολλούς) πρακτική τῆς συνεύρεσης τῶν συζύγων[2] κατά τήν διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης.

Πολλοί ἔσπευσαν νά κρίνουν καί νά εἰρωνευθοῦν τήν προαναφερθεῖσα τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Δέν διερωτήθηκαν, ὅμως, οἱ ἐπικριτές τοῦ Ἁγίου· ποῖος ἔχει τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις νά διερευνήσει τά αἴτια τῆς βαθύτατης αὐτῆς ψυχοσωματικῆς στρέβλωσης· ὁ ἐμπεπλεγμένος καί βιαίως συρόμενος ἀπό τά ἴδια πάθη, τά ὁποῖα τοῦ ἔχουν συσκοτίσει τό νοερόν ὄμμα τῆς ψυχῆς ἤ ὁ κεκαθαρμένος καί ἔμφορτος πνευματικῶν ἐμπειριῶν καί ἀρετῶν, ὁ ὁποῖος ἔχει καταστήσει τόν ἑαυτόν του ζῶν κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; 

Ἡ πρόσφατη ἐπιστήμη τῆς Ἐπιγενετικῆς ἔχει παράσχει ἰσχυρές ἐνδείξεις ὅτι ἐμπειρίες οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν ἔντονα ψυχικά βιώματα, προκαλοῦν τήν ἔκκριση ὁρμονῶν, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνον μεταβάλλουν τήν γονιδιακή «ἔκφραση» ἐπί τά χείρῳ, ἀλλά, μέσῳ ἐπιγενετικοῦ μηχανισμοῦ, ἡ «ἔκθεση» σέ αὐτές καταγράφεται ὡς μνημονικό γεγονός ἐπί τοῦ γονιδιώματος καί ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει καί μετά τήν πάροδο τοῦ βιώματος αὐτοῦ[3].

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης σέ σχετική συζήτηση μέ τόν ὑπογράφοντα - ὁ ὁποῖος εἶχε πνευματική ἐπικοινωνία καί συνεβουλεύετο τόν Ἅγιο ἐπί δέκαεννέα συναπτά ἔτη- τοῦ εἶχε δώσει τήν «ἄνωθεν πληροφορία» ὅτι ἀκόμη καί κατά τήν φυσιολογική συνεύρεση τῶν συζύγων κατά τή διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης τό ἔμβρυο βιώνει (τήν ἀνεπιθύμητη) ἐμπειρία τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς! Ὁμιλοῦσε, ἀκόμη, ὁ ἴδιος Ἅγιος γιά τήν ὕπαρξη κληρονομικῶν παθῶν, τά ὁποῖα, ὅμως, ὑπερνικῶνται μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τά Ἁγιαστικά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.

Οἱ ἔχοντες συναίσθηση -μετά ἀπό εἰλικρινῆ ἐξέταση τοῦ ἑαυτοῦ των- τοῦ πνευματικοῦ σκοτασμοῦ τόν ὁποῖον βιώνουν, δέν ὀφείλουν νά βάλουν ἔστω ἕνα ἐρωτηματικό, νά ἐνδιατρίψουν καί νά ἐξετάσουν μέ μεγαλύτερη προσοχή τά ὅσα Ἁγία Ἐκκλησία μας συμβουλεύει καί καθορίζει; 

Ἐπειδή τό προαναφερθέν θέμα εἶναι ὕψιστης πνευματικῆς σπουδαιότητας, «ἄς τό ἀφήσουμε σέ αὐτούς, πού ἀγαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί εἶναι θεολόγοι σάν τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι νομολόγοι…», ὅπως ἔγραφε γιά τό θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό ἔτος 1969 Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης[4]· διότι, ἄλλως, ὅσοι διδάσκουν ἀποκυήματα τοῦ δικοῦ τους νοῦ, θά εἶναι ἀναπολόγητοι κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως!

Κωνσταντῖνος Γ. Καρακατσάνης
τ. Καθηγητής  Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς τοῦ Α.Π.Θ.



[1] Λευιτ. ΙΗ΄, 22.
[2] https://www.youtube.com/watch?time_continue=14&v=-XlAjMBWXv0
[3] Meaney MJ, Szyf M. Environmental programming of stress responses through DNA methylation; life at the interface between a dynamic environment and a fixed genome. Dialogues in Clinical Neuroscience, 2005 June; 7(2): 103- 123. Meaney MJ, Szyf M, Secki JR. Epigenetic mechanisms of perinatal programming of hypothalamic- pituitary- adrenal function and health. Trends in MolecularMedicine, Vol 13(7):269-277, July 2007. Csoka AB, Szyf M. Epigenetic side- effects of common pharmaceuticals. A potential new field in Medicine and Pharmacology. Medical Hypotheses Vol 73(5):770-778, November 2009.
[4] 4 ΚΕΙΜΕΝΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ. Γέροντος ΠΑΪΣΙΟΥ τοῦ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ. Ἐκδόσεις ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ, Θεσσαλονίκη, 2009, σελ. 18-26.