Gold Cross

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

6. «…ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ Σ' ΕΝΑΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΑΘΕΟ…» (Πραγματική ιστορία)


                                       
Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μαο Τσε Τουγκ με την επιγραφή: «…Δόξα στον μεγάλο Μάο…». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας.

Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνό Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «…Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι…». Αυτοί λένε: «…Δόξα στον μεγάλο Μάο…». Διαλέγεις και παίρνεις.

Κομμουνιστής: Και σεις, παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.

Γέροντας: Ο Χριστός, παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικροκόσμου. Αυτός που δίνει ζωή σε όλους μας. Αυτός που σ’ έφερε στον κόσμο και σου’ χει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.

Κομμουνιστής: Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;

Γέροντας: Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;

Κομμουνιστής: Βεβαίως.

Γέροντας: Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;

Κομμουνιστής: ...

Γέροντας: Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.

Κομμουνιστής: Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;

Γέροντας: Μ’ αυτή την ερώτησή σου τίθεται το κριτήριο της αληθείας, διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι, δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για τη μόνη αληθινή πίστη! Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητας. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.

Κομμουνιστής: Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα...

Γέροντας: Αχ, παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες ότι είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε αποκηρύξουμε τον μέγιστο των ανθρώπων, τον αγιότατο, τον ηθικότατο, τον ευγενέστατο, τον ανυπέρβλητο, τον μοναδικό, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν όλα αυτά;

Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός» σου. Εδώ όμως σταματούν, και αυτός και οι όμοιοί του. Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!» Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικότερη, την αγιότερη και την ευγενέστερη μορφή της ανθρωπότητας ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντιθέτως, αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρώπινης ιστορίας.

Κομμουνιστής: Τι είπατε;

Γέροντας: Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πράγματι μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητας;

Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διεκήρυσσε το: «…Εν οίδα ότι ουδέν οίδα…».
Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και τον Μωυσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα» κ.τ.λ. Η συμπεριφορά, αντιθέτως, του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική, διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους του άλλους, θα έπρεπε να έχει ακόμα κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον, έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο!

Πρώτα – πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «…τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας;…» (Ιωα. 8, 46). «…ἔρχεται γὰρ ὁ τοῦ κόσμου ἄρχων, καὶ ἐν ἐμοὶ οὐκ ἔχει οὐδέν…» (Ιωα. 14, 30).

Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού: «…ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου …» (Ιωα. 8, 12). «…ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή…» (Ιωα. 14, 6).

Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερότερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «…Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος…» (Ματθ. 10, 37). «…ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς…» (Ματθ. 10, 35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές  Του: «…παραδώσουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς... καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν…  Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς∙ Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς... καὶ μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα... ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς... ὁ ἀπολέσας τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ εὑρήσει αὐτήν.…» (Ματθ. 10, 17).

Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι απ’ την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «…ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή…»; (Ιωα. 14, 6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνει αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ, να ‘λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει. Για σκέψου, τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός! Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και  την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητός Του, αναγορεύθηκε η ευγενεστέρα και αγιότερη μορφή της ιστορίας. Οπότε: Ή παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιότερο τον απαισιώτερο, ή, για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχει λογική η συνύπαρξη απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητας Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιότερη μορφή της ανθρωπότητας μόνο όμως, υπό την προϋπόθεση, ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιότερη, αλλά η φρικτότερη μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλύτερης θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται με βάση αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...

Κομμουνιστής: Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν την Θεότητά του, έχετε;

Γέροντας: Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέσθηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διέτασσε τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερεις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματα είναι η Ανάστασή Του.

Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «…εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν…» (Α’ Κορ. 15, 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.

Κομμουνιστής: Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πως τα πιστεύετε;

Γέροντας: Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία.

Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πως ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για την μαρτυρία αυτή, κι εγώ θα τον πιστέψω ως τίμιος άνθρωπος.

Κομμουνιστής: Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;

Γέροντας: Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να επισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή.

Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρώντας υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι μαρτύρησαν δι’ «…ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς…» (Α’ Ιωα. 1, 1).

Με βάση έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.

Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν, δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι, ούτε είχαν καμιά ψυχολογική προδιάθεση, για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι, Τον είχαν δει Αναστάντα.

Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «…ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους…», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.

Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πη κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστό και Τούτον Εσταυρωμένο και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφθεί κάποιος.

Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή, ότι μας είπαν την αλήθεια.

Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμία προσωπική κρίση. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.

Κομμουνιστής: Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίο έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.

Γέροντας: Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «…Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!...».

Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα – πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου Κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει. Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του, συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα ‘πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο – και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.

Κομμουνιστής: Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.

Γέροντας: Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασή Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λ.π. Πως είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! Αι, δεν γίνεται!

Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.

Κομμουνιστής: Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.

Γέροντας: Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα αναδύετο, θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δει κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα!

Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της, να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δει και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει. Και κάτι ακόμη. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρό της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρεις ότι ο Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρει τι του γίνεται. Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι, «…καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς…» (Ματθ. 16, 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;

Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο αναφέρεται πως, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφθηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «…Ευλογημένη συ εν γυναιξί…». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «…Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον… ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί…» (1, 48). Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποιος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιος ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «…την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ…». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευση του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας;

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σίμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι Του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «…ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, λαληθήσεται καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη εἰς μνημόσυνον αὐτῆς…» (Ματθ. 26, 13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πει κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία  με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμιά σημασία για τους πολλούς;

Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.

Κομμουνιστής: Ομολογώ ότι τα επιχειρήματα σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ, κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.

Γέροντας: Όχι, παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει και να πει.

Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει.

Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ό,τι είχε να διδάξει, έπραξε ό,τι ήθελε να πράξει και είπε το «…τετέλεσται…». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητος και αυθεντίας. Όσο για την εγκατάλειψη, την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί».

Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά.

Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «…Δάφναι και Μυρσίναι…» με τον τίτλο «…Ερωτηματικά…».

«…Είπα στον γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη,
που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι:
Πες μου, πατέρα μου, γιατί σε τούτη ‘δω τη σφαίρα
αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα;
Γιατί, σαν να ‘σαν δίδυμα, φυτρώνουμε αντάμα,
τ’ αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα;
Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα,
σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;
Γιατί, προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει
και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’ αμύριστά του κάλλη,
μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει
κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’ αφήνει;
Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει
το στάχυ, ώσπου να γένει ψωμάκι και καρβέλι
και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο,
πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο,
ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει
κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιεί γυρεύει;
Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία,
να χώνεται η σύγχυση κι η ακαταστασία;
Απήντησε ο ασκητής με τη βαριά φωνή του,
προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του:
Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη,
κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι. (=κέντημα).
Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμε
την όψη την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε.
Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπει,
εκεί που να ευχαριστεί και να δοξάζει πρέπει.
Πρέπει σαν Χριστιανός να έλθει η ημέρα
που η ψυχή σου φτερωτή, θα σχίσει τον αιθέρα
και του Θεού το κέντημα απ’ την καλή κοιτάξεις
και τότε... όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις!

Ο Χριστός, παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντέλειας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις, μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.





Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

ΨΑΛΜΟΣ 8. Η' - Γι’ αυτούς που έπαθαν κακό από δαίμονες ή από πονηρούς ανθρώπους.


«…Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ τῶν ληνῶν· ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.…».
O 8ος ψαλμός ξεκινάει με τη φράση «…εις στο τέλος…», που όπως έχουμε δει και σε προηγούμενους ψαλμούς (4 & 6), με βάση ερμηνεία των Πατέρων, θεωρείται ότι οι ψαλμοί που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό είναι προφητικοί.

Ο Δαβίδ μάς δίνει μιά εικόνα αντίθεσης, τον μηδαμινό άνθρωπο απέναντι στο θείο μεγαλείο, και υμνεί τη συγκατάβαση του Θεού προς το ανθρώπινο αυτό πλάσμα, το οποίο εγκατέστησε βασιλέα της φύσεως. Ο ψαλμωδός υμνώντας αυτόν τον άνθρωπο, έχει υπόψη του τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, όταν εξήλθε εκ των χειρών του δημιουργού Του. Αναφέρεται κατόπιν στον ιδανικό άνθρωπο τον Μεσσία, τον δεύτερο Αδάμ, τον αρχηγό της αναγεννημένης ανθρωπότητας. Ο ψαλμός αυτός είναι κατά μία έννοια προφητικός, των οποίων αρχαίοι ερμηνευτές Ιουδαίοι και Χριστιανοί απέδιδαν εις τον Μεσσία.

Ο ψαλμός αυτός διαιρείται σε τέσσερεις στροφές:
  1. Στιχ. 2-3: Το μεγαλείο του Θεού εις τον ουρανό.  
  2. Στιχ. 4-5: Προβάλλεται η αντίθεσις μεταξύ του θείου μεγαλείου και της συγκαταβάσεως του Θεού εις το τόσο μικρό πλάσμα τον άνθρωπο.
  3. Στιχ. 6-7: Το μεγαλείο το οποίο δίδει ο Θεός εις τον άνθρωπο.
  4. Στιχ. 8-10: Τί υποτάχθηκε εις τον άνθρωπο.

Πρώτη στροφή: στίχ. 2-3
Το μεγαλείο του Θεού εις τον ουρανό. 

Ψαλ. 8,2  -  Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν, ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου ἐν πάσῃ τῇ γῇ· ὅτι ἐπήρθη ἡ μεγαλοπρέπειά σου ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν.

Ψαλ. 6,2  (Νεοελληνική απόδοση) Κύριε, ο κύριος όλων των ανθρώπων, ιδιαιτέρως δε ημών των πιστών, πόσο ξακουστόν και ολόλαμπρον προβάλλει το όνομά Σου εις όλη τη γη, εις όλα τα δημιουργήματά Σου! Η μεγαλοπρέπειά Σου ως δημιουργού, είναι ασυγκρίτως λαμπρότερη από την λαμπρότητα των ουρανίων κόσμων, τους οποίους Συ δημιούργησες.

Ερμηνεία – Οι επαναλήψεις του ονόματος του Θεού, δηλώνει την εκστατική ψυχική κατάσταση του Δαβίδ. Το χωριό αυτό είναι το πρώτο στο οποίο ο Δαβίδ ομιλεί σε πληθυντικό αριθμό «…ημών…» αντί «…εμού…», θεωρώντας τον Θεό, Κύριο, όλου του έθνους του.
Εάν οι ουρανοί είναι τόσο λαμπροί, πόσο λαμπρότερος θα είναι ο δημιουργός τους!!! Κατά το εβραϊκό «ωλελείμ» είναι τα μικρά παιδιά τα οποία δύνανται να περπατούν και να παίζουν. Τα δε θηλάζοντα, είναι τα παιδιά παιδιά μέχρι τριών ετών.

Ψαλ. 8,3 - ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν σου τοῦ καταλῦσαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν.

Ψαλ. 8,3  (Νεοελληνική απόδοση) - Από τα στόματα και αυτών ακόμη των νηπίων και θηλαζόντων παιδιών, άκουγες και ακούς τέλειο ύμνο πίστεως και δοξολογίας προς Σε, εις πείσμα των μεγάλων απίστων εχθρών Σου και εις κατά εξευτελισμό και εξουδένωση εκείνου, ο οποίος τολμά να παρουσιασθεί εχθρός και αντίδικός Σου.

Ερμηνεία – Τα μικρά παιδιά χάρις στην αθωότητά τους, έχουν τη φυσική κλίση να φέρονται προς το Θεό. Αυτά πιστεύουν σε Αυτόν με τρόπο φυσικό, απλό, ασφαλή, σταθερό, εκεί όπου οι σοφοί της κάθε εποχής, έχουν τις αμφιβολίες τους. Τα παιδιά είναι καταλληλότερα των ώριμων ανδρών, προς την αποδοχή των υπερφυσικών αληθειών, γι’ αυτό είπε και ο Κύριος, εάν δεν στραφούμε ώστε να γίνομαι απλοί πιστοί ως τα παιδιά, δεν θα εισέλθουμε εις τη βασιλεία του Θεού.

Δεύτερη στροφή: στίχ. 4-5
Προβάλλεται η αντίθεσις μεταξύ του θείου μεγαλείου και της συγκαταβάσεως του Θεού εις το τόσο μικρό πλάσμα τον άνθρωπο.

Ψαλ. 8,4 - ὅτι ὄψομαι τοὺς οὐρανούς, ἔργα τῶν δακτύλων σου, σελήνην καὶ ἀστέρας, ἃ σὺ ἐθεμελίωσας·

Ψαλ. 8,4  (Νεοελληνική απόδοση) - Όταν ανυψώνω τα βλέμματά μου στους ουρανούς και βλέπω τα αναρίθμητα υπέροχα εκεί δημιουργήματά Σου, τα οποία χωρίς κόπο σαν με τα δάκτυλα απλώς των χειρών σου έκαμες, τη σελήνη δηλαδή και τους αστέρας, τα οποία Συ στερέωσες στο απέραντο χάος του ουρανού, διερωτώμαι και λέγω·

Ερμηνεία – Σ’ αυτό τον στίχο, έχουμε ένα ποιητικό ανθρωπομορφισμό. Ο Θεός παρουσιάζεται ως εργάτης «…ἔργα τῶν δακτύλων σου…», και εξ αυτού φαίνεται πως ο ποιητής ατενίζει τον ουρανό τη νύχτα και θαυμάζει τον έναστρο ουρανό και θαυμάζει το Δημιουργό.

Σε μια χώρα όπως είναι η Παλαιστίνη, χάρη της καθαρότητας της ατμόσφαιρας, η λαμπρότητα των αστεριών και της σελήνης, είναι απερίγραπτα ωραία, ιδιαίτερα κατά τον μήνα Αύγουστο. Βλέποντας τα φαινόμενα αυτά ο Δαυίδ, διερώτάται «..Τι είναι ο άνθρωπος;…». Και όμως ο Θεός έχει στη μνήμη Του, το μηδαμινό αυτόν άνθρωπο, διότι μόνο αυτός, είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Του.

Ψαλ. 8,5 - τί ἐστιν ἄνθρωπος, ὅτι μιμνῄσκῃ αὐτοῦ; ἢ υἱὸς ἀνθρώπου, ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν;

Ψαλ. 8,5  (Νεοελληνική απόδοση) – Τί είναι αυτός ο άνθρωπος, ο τόσο μικρός και αφανής εμπρός στο μεγαλοπρεπές σύμπαν Σου, ώστε Συ να καταδέχεσαι να τον ενθυμείσαι; Ή τι είναι κάθε απόγονος του ανθρώπου, ώστε Συ τόσο πατρικώς και ιδιαιτέρως να φροντίζεις γι' αυτόν;

Ερμηνεία – Αυτό λοιπόν τον ασθενή άνθρωπο, τον ενθυμείται ο Θεός, δεν τον αφήνει στην τύχη του! Τουναντίον τον επισκέπτεται και τον περιβάλλει με πολλαπλές και συνεχείς περιποιήσεις.  Επισκέψεις φιλικές και πατρικές! θαυμάζει και υμνεί τη συγκατάβαση αυτή του Θεού.

Τρίτη στροφή: στίχ. 6-7
Το μεγαλείο το οποίο δίδει ο Θεός εις τον άνθρωπο.

Ψαλ. 8,6 - ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν

Ψαλ. 8,6  (Νεοελληνική απόδοση) -   Τον δημιούργησες λίγον κατώτερο από τους αγγέλους, με δόξα όμως και τιμή τον έχεις στεφανώσει.

Ερμηνεία – Ο άνθρωπος ως «εικών» του Θεού, μοιάζει πολύ με Αυτόν, ολίγο διαφέρει λέγει ο ψαλμωδός, χρησιμοποιώντας ποιητική υπερβολή προς τονισμό της συγκατάβασης του Θεού και της αξίας του ανθρώπου.

Αν και στον στίχο αυτό διαφαίνεται πως η αξία των ανθρώπων, είναι βραχεία πιο μικρή από αυτήν των αγγέλων, εντούτοις πάλι τούτο δείχνει, πως η αξία τους, είναι δεδομένη, μιας και οι άγγελοι είναι τα ανώτερα δημιουργήματα του Θεού.
Ο Θεός έστρεψε τον άνθρωπο βασιλιά της κτίσεως και υπέταξε υπό τους πόδας του, πάσα ζωή για να υπηρετεί τον άνθρωπο.

Ψαλ. 8,7 - καὶ κατέστησας αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου· πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ.

Ψαλ. 8,7  (Νεοελληνική απόδοση) - διότι τον εγκατέστησες και τον ανακήρυξες βασιλέα εις όλα τα έργα των χειρών Σου, εις όλα τα επίγεια δημιουργήματά Σου.

Ερμηνεία – Το αξίωμα τούτο των ανθρώπων δεν είναι προνόμιο μόνο, αλλά είναι και η πραγματικότητα, διότι ο Κύριος όλα τα υπέταξε υπό τους πόδας Του. Και ο Χριστός ως τέλειος άνθρωπος, υπέταξε εις τους πόδας Του την αμαρτία και τον θάνατο.

Τέταρτη στροφή: στίχ. 8-9
Τι υποτάχθηκε εις τον άνθρωπο.

Ψαλ. 8,8 - πρόβατα καὶ βόας ἁπάσας, ἔτι δὲ καὶ τὰ κτήνη τοῦ πεδίου.

Ψαλ. 8,8  (Νεοελληνική απόδοση) - Τα πάντα υπέταξες κάτω από την εξουσία του, όχι μόνον τα κατοικίδια ζώα, πρόβατα και όλα τα βοώδη, αλλά και αυτά ακόμη τα άγρια θηρία της υπαίθρου.

Ψαλ. 8,9 - τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης, τὰ διαπορευόμενα τρίβους θαλασσῶν.

Ψαλ. 8,9  (Νεοελληνική απόδοση) - τα ταχύτατα πτηνά, που διασχίζουν τους ουρανούς, τα αναρίθμητα ψάρια της θαλάσσης, τα μεγάλα κήτη, τα οποία τρέχουν δια των υδατίνων δρόμων των ωκεανών.

Ερμηνεία – Στους στίχους 8 & 9, ο ποιητής αναφέρει τι υπέταξε ο Θεός υπό τους πόδας και από την δύναμη του ανθρώπου. Τα ζώα αναφέρονται σε τρεις κατηγορίες. Πρώτον, τα κατοικίδια, «πρόβατα και βόας», δεύτερον, στα άγρια ζώα της υπαίθρου και τρίτον, στα εναέρια και θαλάσσια.

Ο άνθρωπος είναι κυρίος, όχι μόνο των ήρεμων κατοικίδιων ζώων αλλά και των ατίθασων και άγριων ζώων της υπαίθρου, ασύλληπτων πτηνών και ιχθύων που διασχίζουν τον αέρα και τα απρόσιτα ύδατα της θαλάσσης.

Ψαλ. 8,10 - Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν, ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου ἐν πάσῃ τῇ γῇ!

Ψαλ. 8,10  (Νεοελληνική απόδοση) – Κύριε, ο Κύριος ημών, πόσον λαμπρό και μεγαλειώδες προβάλλεται το πανένδοξο όνομά Σου σε όλη τη γη.

Ερμηνεία – Ο ποιητής μας κλείνει το ποίημα του όπως το ξεκίνησε. Μπορούμε να μπούμε πως δεν υπάρχει καλύτερο κλείσιμο, όπως επαναλαμβάνει το θαυμασμό για το μεγαλείο και τη συγκατάβαση του δημιουργού Του.

ΠΟΤΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ΨΑΛΜΟΣ 8;

1. Ευχαριστία προς το Θεό, για το ξεκίνημα κάποιας εργασίας.
2. Ευχαριστία στο Θεό για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους.
3. Γι’ αυτούς που έπαθαν κακό από δαίμονα ή κακούς ανθρώπους.
4. Προσευχή υμνολογία και δοξολογίας για το μεγαλείο του Θεού Δημιουργού.