Gold Cross

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

43. Κυριακή ΚΕ' Επιστολών, Εφεσ. (4, 1-7)



Εφε. (4, 1-7)
«…Ἀδελφοί, παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν·εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ...».


ΑΝΑΛΥΣΗ
 
Το παρόν ανάγνωσμα της παρούσας Κυριακής υπογραμμίζει την ανάγκη της ενότητας της Εκκλησίας και υποδεικνύει στους πιστούς τρόπους ζωής και συμπεριφοράς του ενός προς τον άλλον, οι οποίοι συντείνουν στη διατήρηση και αύξηση της ενότητας μεταξύ τους.  
                                                                   


«...Ἀδελφοί, παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε...». στιχ. 1
Αυτό που συνιστά ο απόστολος προς τους Εφεσίους είναι «…αξίως περιπατήσαι της κλήσεως…», μιας κλήσεως στην οποία έχουμε προσκληθεί από τον Θεό «…ης εκλήθητε…».
Η σταθερή και συνεπής κατά Χριστόν ζωή είναι το «…περιπατείν αξίως της κλήσεως…», το οποίο αποτελεί κοινή υποχρέωση όλων των πιστών έναντι του Θεού Πατρός.
Επιμέρους χαρακτηριστικά γνωρίσματα του «…περιπατείν αξίως της κλήσεως…», είναι η ταπεινοφροσύνη, η πραότητα, η μακροθυμία και η ανοχή των αδερφών εν αγάπη, τα οποία απαριθμεί ο Παύλος στον επόμενο στίχο.
«...μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ...». στιχ. 2
  1. «…Μετά πάσης ταπεινοφροσύνης…». Η ταπεινοφροσύνη αποτελεί κορυφαία αρετή της εν Χριστώ ζωής, «…το θεμέλιο κάθε αρετής…» κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.
  2. Η «Πραότης» είναι ο πιστός να μην οργίζεται αλλά να παραμένει γαλήνιος και ήρεμος.
  3. Μακροθυμία είναι η μεγαλοψυχία. Μακρόθυμος είναι ο άνθρωπος που είναι επιεικής, αυτός που συγκρατεί την οργή του και δεν παρασύρεται γρήγορα στο να εκδικηθεί τον άλλο. Μακροθυμώντας έναντι των αδερφών μας, μιμούμαστε τη μακροθυμία του Θεού απέναντι στον κόσμο. Πώς μπορούμε να είμαστε τώρα ανεκτικοί προς τους αδερφούς μας;
  4.  «…Έν αγάπη…»!!! Όπου υπάρχει αγάπη τα πάντα είναι ανεκτά. Η εν Χριστώ αληθινή και ειλικρινής αγάπη μας δίνει τη δύναμη να δείχνουμε ανοχή και υπομονή μπροστά στις αδυναμίες και την κακή συμπεριφορά των αδερφών μας.
«...Σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης…» στιχ. 3
Η «…ενότης του Πνεύματος…» είναι η ενότητα του σώματος της Εκκλησίας, η ενότητα των πιστών, η οποία αποτελεί κατά βάσιν έργο και δωρεά του αγίου Πνεύματος.
Την ενότητα όμως τραυματίζουν οι αιρέσεις, τα σχίσματα, οι διαιρέσεις που προκαλούν οι αμαρτίες των ανθρώπων. Γι’ αυτό και ο απόστολος προτρέπει να δείξουμε «…σπουδή…», δηλαδή να αγωνιζόμαστε και να προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος.
Η ενότητα της Εκκλησίας επιτυγχάνεται «…εν τω συνδέσμω της ειρήνης…». Η ειρήνη είναι η δύναμη που κατ’ εξοχή καλλιεργεί και διασφαλίζει την ενότητα των πιστών. Όταν οι χριστιανοί ζουν ενωμένοι με το δεσμό της εν Χριστώ αγάπης και ειρήνης, τότε εύκολα αποκρούουν καθετί που τους διχάζει και διαταράσσει την ενότητα που απεργάζεται η παρουσία του αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία.
«...ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν...». στιχ. 4
Η Εκκλησία αποτελεί το σώμα το Χριστού και όλοι οι εις Χριστόν πιστεύσαντες, είμαστε μέλη αυτού του σώματος. Ανήκοντας οι χριστιανοί στο ένα σώμα της Εκκλησίας, είμαστε σε κοινωνία και αδιάσπαστη ενότητα τόσο με το Χριστό που είναι η κεφαλή του σώματος όσο και με τους αδελφούς μας με τους οποίους συγκροτούμε ως μέλη το ένα εκκλησιαστικό σώμα.
Η Εκκλησία είναι «εν (ΕΝΑ) σώμα» γιατί τη συνέχει και τη ζωογονεί το «εν (ΕΝΑ) Πνεύμα», το Πνεύμα το άγιο του Θεού. Ποια είναι αυτή η ελπίς της κλήσεως την οποία αναφέρει ο απόστολος;
Είναι η ελπίδα της αναστάσεως και της βασιλείας του Θεού. Η ανάσταση των νεκρών αποτελεί την κοινή προσδοκία όλων μας. Η είσοδος μας στη βασιλεία του Θεού, «…την ητοιμασμένην από καταβολής κόσμου…», συνιστά την «ζώσαν ελπίδα» την «επικείμενην ημίν εν τοις ουρανοίς».
«…εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα…» στιχ. 5
Σ τον προηγούμενο στίχο ο απόστολος μας τόνισε πως συνιστάται η ενότητα της Εκκλησίας. Στον παρόν στίχο μας τονίζει την πηγή αυτής της ενότητας, «…εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα…». Η Εκκλησία μας αναγνωρίζει ΕΝΑ Κύριο, τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι η πηγή της ενότητας της. Κ Κυριότητα του Χριστού είναι καθολική και απόλυτη, διότι αυτός είναι ο Λυτρωτής και Σωτήρας όλων μας.
«…εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν…» στιχ. 6
Συνεχίζοντας ο απόστολος την αναφορά του στην ενότητα της Εκκλησίας, προσθέτει ότι η πηγή αυτής της ενότητας είναι ο ένας Θεός και Πατέρας όλων. Το «επι παντων» αυτό ενδεικνύει ότι είναι επάνω απ’ όλους. Τέλος είναι και «εν πάσιν ημίν» δηλ. κατοικεί σε όλους μας.
«…Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ…» στιχ. 7
Η ποικιλία των χαρισμάτων που δίνει ο Θεός στους πιστούς με σκοπό την οικοδομή ολόκληρης της Εκκλησίας αποτελεί ένα ακόμη παράγοντα που συνεργεί στην εκκλησιαστική ενότητα. «Η χάρις» που δίδεται «ένι εκάστω», δηλ. στον κάθε πιστό-μέλος της Εκκλησίας ξεχωριστά, είναι τα ποίκιλα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Τα χαρίσματα δεν δίνονται αυθαίρετα και τυχαία, αλλά κατά το «μέτρον της δωρεάς του Χριστού», δηλ. σύμφωνα με το μέτρο που χρησιμοποιεί ο Χριστός στη διανομή τους. Προσερχόμενα όλα τα χαρίσματα από μια πηγή, τον Χριστό, αποσκοπούν, όπως αναφέρει πιο κάτω ο Απόστολος, «εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
«…Ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη…»! Η ανοχή ως στάση και συμπεριφορά απέναντι στους γύρω μας, αποτελεί μια σημαντική παράμετρο του χριστιανικού ήθους, της χριστιανικής μας κλήσεως για την οποία μίλησε ο απόστολος στο παρόν ανάγνωσμα.
Πιστεύουμε στον ένα Κύριο και Θεό ημών, ανήκουμε στο ένα σώμα της Εκκλησίας και εμφορούμαστε από την ίδια ελπίδα, εκμεταλλευόμενοι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που μας δώρισε στον καθένα μας ξεχωριστά ο Κύριος. Έχοντας ο καθένας μας ξεχωριστούς χαρακτήρες, πεποιθήσεις, αντιλήψεις πρέπει ν’ αξιώσουμε να ζούμε αρμονικά και ειρηνικά αναμεταξύ μας και αυτό πετυχαίνετε φερόμενοι με ανεκτικότητα. Σεβόμενοι την προσωπικότητα και τις επιθυμίες των άλλων, στοιχεία τα οποία έχουν και διαφέρουν από μας. Πρέπει να δείχνουμε κατανόηση και υπομονή στις όποιες ανθρώπινες ατέλειες και αδυναμίες σκεφτόμενοι και φειδόμενοι και τα δικά μας λάθη.
Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε μόνο αν έχουμε αγάπη για τους άλλους. Η ανοχή πηγάζει από την αγάπη, την κορυφαία αυτή χριστιανική αρετή. Μόνο αν αγαπούμε ειλικρινά κάποιον, μπορούμε να φερόμαστε κατά τρόπο ανυπόκριτο και ανεκτικό απέναντί του.
Ως αδύνατοι και συχνά εμπίπτοντες στην αμαρτία καταφεύγουμε συχνά πυκνά με ταπείνωση στη μακροθυμία, την ανοχή και το έλεος του Θεού. Όμως δεν δικαιούμαστε να έχουμε μερίδιο σ’ αυτήν την μακροθυμία του Θεού αν κι εμείς δεν ανεχόμαστε τις αδυναμίες και τις ατέλειες των άλλων. Μόνο αυτός που ανέχεται τον άλλο «εν αγάπη» μπορεί να ελπίζει κι ο ίδιος στην ανοχή του Θεού. Γένοιτο.


Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

42. Απόστολος Κυριακής ΚΔ΄– Εφεσ. (2, 14 – 22)



Εφεσ. (2, 14 – 22)
«…Ἀδελφοί, Χριστός εστίν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα έν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας, την έχθραν, εν τη σαρκί αυτού τον νόμον των εντολών εν δόγμασι καταργήσας, ίνα τους δύο κτίση εν εαυτώ εις ένα καινόν άνθρωπον, ποιών ειρήνην, και αποκαταλλάξη τους αμφοτέρους εν ενί σώματι τω Θεώ δια του σταυρού, αποκτείνας την έχθραν εν αυτώ• και ελθών, ευηγγελίσατο ειρήνην υμίν, τοις μακράν και τοις εγγύς, ότι δι’ αυτού έχομεν την προσαγωγήν οι αμφότεροι εν ενί Πνεύματι προς τον πατέρα. Άρα ούν ουκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού, εποικοδομηθέντες επι τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού, εν ώ πάσα η οικοδομή συναρμολογουμένη αύξει εις ναόν άγιον εν Κυρίω• εν ώ και υμείς συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι...».


ΑΝΑΛΥΣΗ
Το έργο που πραγματοποίησε ο Ιησούς Χριστός, υπήρξε κατ’ εξοχήν έργο ειρήνης και ενοποίησης. Ο Κύριος ειρήνευσε τους ανθρώπους με το Θεό. Συμφιλιωμένοι με το Θεό, ειρηνεύουμε και με τους άλλους ανθρώπους, αφού μαζί τους ενωθήκαμε με μια αδιάρρηκτη ενότητα και κοινωνία χάρη στο απολυτρωτικό έργο του Κυρίου.
Η πίστη και η εμπειρία αυτή του αποστόλου Παύλου, αποτυπώνεται και στο παρόν αποστολικό ανάγνωσμα. Μας βεβαιώνει πως δια του προσώπου και του έργου του Χριστού επιτεύχθηκε μια θαυμαστή ενότητα των εθνών και των Ιουδαίων. Καθετί που τους χώριζε παραμερίστηκε. Ανάμεσα τους εγκαθιδρύθηκε μια καινούρια σχέση, μια σχέση ειρήνης και ενότητας του Χριστού. Όλοι οι Ιουδαίοι και οι Εθνικοί, που έγιναν μέτοχοι της εν Χριστώ σωτηρίας, αποτελούν τα μέλη της μιας Εκκλησίας και συναπαρτίζουν τον «…ναόν άγιον εν Κυρίω…».
«...Ἀδελφοί, Χριστός εστίν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα έν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας, την έχθραν, εν τη σαρκί αυτού...». στιχ. 14
Ο Χριστός δεν είναι απλώς ο ειρηνοποιός. Είναι «…η ειρήνη ημών…», όπως και η «…η ζωή ημών…» Κολ. (3, 4). Ο Χριστός μας με το απολυτρωτικό του έργο ειρήνευσε και συμφιλίωσε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έκανε τα «…αμφότερα εν…», δηλ. ένωσε τους Ιουδαίους με τους Εθνικούς, τους αλλόθρησκους με τους πιστούς, αφού πρώτα κατέλυσε το «…μεσότοιχον του φραγμού…».
Το «…μεσότοιχον του φραγμού…» είναι ο παλαιός νόμος, του οποίου οι διατάξεις σαν άλλος φράκτης περιχαράκωνε και διαχώριζε τους Ιουδαίους από τους Εθνικούς. 
Ο Χριστός γκρέμισε «…μεσότοιχον του φραγμού…» «…εν τη σαρκί αυτού…». Η φράση αυτή σημαίνει τον σταυρικό θάνατο του Χριστού, με τον οποίο θανατώθηκε η έχθρα και πραγματοποιήθηκε η καταλλαγή αμφοτέρων, Ιουδαίων και Εθνικών, με τον Θεό.
«...τον νόμον των εντολών εν δόγμασι καταργήσας, ίνα τους δύο κτίση εν εαυτώ εις ένα καινόν άνθρωπον, ποιών ειρήνην…» στιχ. 15
Ο Χριστός καταλύοντας την έχθρα και καταργώντας τις εντολές του Νόμου, προχωρεί στη δημιουργία της «καινής κτίσεως». Ο Χριστός είναι ο κατ’ εξοχή «καινός άνθρωπος», η πραγματική εικόνα του Θεού, το πρότυπο και η απαρχή της καινούργιας ανθρωπότητας. «…Ποιών ειρήνη…». Ο Χριστός με το απολυτρωτικό του έργο έφερε την ειρήνη στους ανθρώπους, «προς το Θεό και προς αλλήλους», καθώς παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος.
«...και αποκαταλλάξη τους αμφοτέρους εν ενί σώματι τω Θεώ δια του σταυρού, αποκτείνας την έχθραν εν αυτώ...». στιχ. 16
Το ρήμα αποκαταλλάσσω σημαίνει συμφιλιώνω. Η συμφιλίωση αμφοτέρων, όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με το Θεό, γίνεται «εν σώματι», δηλ. δια του σταυρικού θανάτου του Χριστού. Ο εν Χριστώ καινός άνθρωπος πραγματοποιείται μόνο μέσα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία, σώμα του Χριστού και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, αποτελεί το μυστικό εργαστήρι στο οποίο συντελείται η καταλλαγή των ανθρώπων με το Θεό.
«…και ελθών, ευηγγελίσατο ειρήνην υμίν, τοις μακράν και τοις εγγύς…» στιχ. 17
Το χαρμόσυνο μήνυμα της ειρήνης του Χριστού απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους «…τοις μακράν και τοις εγγύς…». Οι «μακράν» υπονοεί τους Εθνικούς, ως ξένοι της λαβούσας διαθήκης, ενώ οι «οι εγγύς» είναι οι Ιουδαίοι ως γενόμενοι λαός του Θεού και λάβοντες το νόμο.  
«…ότι δι’ αυτού έχομεν την προσαγωγήν οι αμφότεροι εν ενί Πνεύματι προς τον πατέρα…» στιχ. 18
Η συμφιλίωση και η ειρήνευση που μας χαρίζει ο Χριστός μας επιτρέπει να πλησιάσουμε το Θεό Πατέρα. Προσαγωγή σημαίνει πλησίασμα, προσέγγιση, δυνατότητα επαφής και κοινωνίας. Άλλωστε ο Κύριος μας το έχει πει «…οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ…». Η προσαγωγή μας στο Θεό Πατέρα γίνεται και «…εν Πνεύματι…». Επιτελείται τόσο δια Χριστού όσο και δια του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα συγκροτεί την Εκκλησία σ’ ένα σώμα, το σώμα του Χριστού, μέσα στο οποίο συνεχίζεται το έργο της καταλλαγής των ανθρώπων και επιτυγχάνεται η προσαγωγή τους στο Θεό Πατέρα.
Στο  έργο της εν Χριστώ καταλλαγής και της ενοποίησης των ανθρώπων στο ένα σώμα της Εκκλησίας συμμετέχουν και τα τρία θεία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.
«…Άρα ούν ουκέτι εστέ ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού…» στιχ. 19
Οι χριστιανοί που προέρχονται από τις τάξεις των Εθνικών, την στιγμή που γίνονται όλοι ένα σώμα, αυτό της αγίας Εκκλησίας, δεν είναι «ξένοι και πάροικοι». «Ξένος» είναι ο αλλοδαπός, αυτός που δεν έχει τα δικαιώματα του πολίτη μιας χώρας ή μιας πόλης όπου κατοικεί προσωρινά. Ενώ «πάροικος» σε αντιδιαστολή με το «ξένο», είναι αυτός που γίνεται δεκτός ως κάτοικος ενός τόπου, αλλά δεν απολαμβάνει πλήρως τα δικαιώματα του πολίτη. 
Τώρα είναι «συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού». Άγιοι είναι όλοι οι βαπτισμένοι χριστιανοί, που συναποτελούν το νέο λαό του Θεού.   
«…εποικοδομηθέντες επι τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού…» στιχ. (20)
Εδώ ο απόστολος προσφεύγει στην εικόνα της οικοδομής, για να δείξει την ένταξη των χριστιανών στο σώμα της Εκκλησίας.
Οι Εθνικοί, που προσήλθαν στην καινούρια πίστη, χτίστηκαν («…εποικοδομηθέντες…») σαν άλλοι λίθοι, λίθοι ζώντες, στην  πνευματική οικοδομή της Εκκλησίας.
Οι απόστολοι και οι προφήτες, είναι το θεμέλιο αυτής της οικοδομής. Πίστεψαν πρώτοι και ετέθησαν πριν από όλους στην οικοδομή της Εκκλησίας. Ο λόγος τους, οι διδασκαλίες τους, το κήρυγμα τους, υπήρξε σημείο αναφοράς στη διάδοση της Ιεράς μας Παράδοσης και στη διασφάλιση της ιεράς παρακαταθήκης.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός και Θεός ημών, αποτελεί τον «…ακρογωνιαίο λίθο…» αυτής της οικοδομής. Ακρογωνιαίος λέγεται ο γωνιακός λίθος, το αγκωνάρι, που τοποθετείται στο κατώτερο σημείο συνάντηση δύο τοίχων, ώστε να τους ενώνει και να τους συγκρατεί και έτσι να στηρίζει ολόκληρο το οικοδόμημα. Εδώ ο απόστολος θέλει να μας τονίσει πως ο Χριστός, ως ακρογωνιαίος λίθος, ενώνει και συγκρατεί Εθνικούς και Ιουδαίους μέσα στην οικοδομή της Εκκλησίας.
«…εν ώ πάσα η οικοδομή συναρμολογουμένη αύξει εις ναόν άγιον εν Κυρίω…» στιχ. (21)
Η οικοδομή της Εκκλησίας θεμελιώνεται και στηρίζεται πάνω στον Χριστό «…εν ώ…». Εδώ ο απόστολος θέλει να εκφράσει τη συμπαγή και στερεή ενότητα της Εκκλησίας.
Το ρήμα «…αυξείν…» σε ενεστώτα χρόνο εκφράζει τη δυναμική πορεία της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο προκειμένου να επιτύχει τον προορισμό της, να καταστεί  «…ναός άγιος εν Κυρίω…».
«…εν ώ και υμείς συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι…» στιχ. (22)
Οι πιστοί με την ενότητα που καλλιεργούν και την αγιότητα που επιδιώκουν ν’ αυξήσουν, αναδεικνύονται «ναός άγιος» και «κατοικητήριον»  στο οποίο κατοικεί ο Θεός.
Το «εν Πνεύματι» κατά τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, σημαίνει «…την αρχιτεκτονία του Πνεύματος…». Στην οικοδομή της Εκκλησίας «…εις ναόν άγιον εν Κυρίω…», και στη «…συνοικοδόμηση…»  των πιστών, «…εις κατοικητήριον του Θεού…», είναι παρόν και ενεργεί και το Άγιο Πνεύμα.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«…Χριστός εστίν η ειρήνη ημών…». Ο Χριστός μας είναι η αστείρευτη πηγή της ειρήνης. Είναι η ειρήνη όχι μόνο των χριστιανών, αλλά ολόκληρου του κόσμου. Με το αίμα της σταυρικής θυσίας Του, ειρηνοποίησε τα πάντα, «…δι᾿ αὐτοῦ εἴτε τὰ ἐπὶ τῆς γῆς εἴτε τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς…» Κολ. (1, 20)
Ο Χριστός, συμφιλιώνοντάς μας με το Θεό και Πατέρα μας, ταυτόχρονα μας ενώνει και μεταξύ μας και ανακαινίζοντάς μας δημιουργεί μια νέα ανθρωπότητα. Συγκροτεί απ’ όλους μας ένα σώμα, το σώμα της Εκκλησίας, του οποίου Εκείνος είναι η κεφαλή. Μας εντάσσει ως «λίθους ζώντας» στη μια οικοδομή της Εκκλησίας, της οποίας ο Ίδιος είναι ο ακρογωνιαίος λίθος.
Η ενότητα με το Χριστό και η ένταξή μας στο χώρο της Εκκλησίας, μας χαρίζει το πολύτιμο δώρο της ειρήνης. Η ειρήνη του Θεού βασιλεύει στις καρδιές μας όταν παραμένουμε σε κοινωνία με το Χριστό. Και όταν στις καρδιές μας ενοικεί η ειρήνη του Θεού, είναι αυτή πως αυτή θα ακτινοβολεί και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.
Ο απ. Παύλος συναριθμεί την ειρήνη στους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Όσοι οι πιστοί αγωνιζόμαστε να γίνουμε «κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι», τόσο και η ειρήνη του Χριστού θα κατοικεί και θα κατευθύνει τις καρδιές μας.
Ας αγωνιστούμε λοιπόν σ’ αυτήν την πρόσκαιρη ζωή, με όλο μας το είναι, με όλο μας τη δύναμη, ώστε η αγάπη του Θεού να βρει πρόσφορο έδαφος και να λάμψει στις καρδιές μας, και φωτισμένοι από την αγάπη Του, να μπορέσουμε να και εμείς ν’ αγαπήσουμε όπως Αυτός μας αγάπησε. Γένοιτο.


Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

41. Απόστολος Κυριακής ΚΓ΄– Εφεσίους (2, 4 – 10)



Εφεσίους (2, 4 – 10)
«…Ἀδελφοί, ὁ δὲ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσωσμένοι· καὶ συνήγειρε καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἵνα ἐνδείξηται ἐν τοῖς αἰῶσι τοῖς ἐπερχομένοις τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ ἐν χρηστότητι ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται. Αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεὸς ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν...».


ΑΝΑΛΥΣΗ

Η Έφεσος ήταν μια από τις μεγαλύτερες και λαμπρότερες πόλεις της ανατολικής Μεσογείου και η πιο ξακουστή πόλη των παραλίων της Μικράς Ασίας. Ο Παύλος παρέμεινε στην Έφεσο για 3 χρόνια κατά τη διάρκεια της 3ης περιοδίας του, κατά την οποία θεμελιώθηκε και αναπτύχτηκε η χριστιανική κοινότητα της πόλεως.
Η σημερινή αποστολική περικοπή κινείται στο ύφος της επιστολής Παύλου προς Εφεσίους. Το κεντρικό θέμα της επιστολής είναι η ενότητα και η δόξα της Εκκλησίας, που είναι το σώμα του Χριστού. Στο σώμα της Εκκλησίας πραγματοποιείται η προ αιώνια βουλή του Θεού για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Ο απόστολος εξαίρει το γεγονός της σωτηρίας εν Χριστώ, αποκαλύπτοντας τον πρωταρχικό ρόλο της θείας χάριτος στην πραγματοποίηση αυτής της σωτηρίας.  

«...Ἀδελφοί, ὁ δὲ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ· χάριτί ἐστε σεσωσμένοι...». στιχ. (4-5)
Για να καταδείξει ο Παύλος τη σημασία της σωτηρίας που πραγματοποίησε ο Θεός, υπογραμμίζει την προγενέστερη κατάσταση των Εφεσίων, που ήσαν «…νεκροί…» εξαιτίας των παραπτωμάτων και των αμαρτιών, γιατί έζησαν μέσα στις επιθυμίες της σάρκας και ήταν «…εκ φύσεως παιδιά οργής…». Την κατάσταση αυτή μετέβαλε το σχέδιο της θείας Οικονομίας, η ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού.
Αν και οι άνθρωποι ζούσαν με τρόπο που θα έπρεπε να προκαλεί την οργή του Θεού, εκείνος τους δείχνει το άπειρο έλεός και τη θεία αγάπη Του.
Σε τι συνιστάται το έργο της σωτηρίας;
Ο Παύλος μας το παρουσιάζει εδώ ως ζωοποίηση των ανθρώπων με το Χριστό. Ο Χριστός μας προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση μας, μετέβαλε τη νεκρότητα μας σε ζωή. Φύτεψε μέσα μας το σπέρμα μιας καινούριας ζωής. Μας μετέδωσε το πλήρωμα της δικής του ζωής.  
«…Χάριτί ἐστε σεσωσμένοι…». Η πρόταση αυτή είναι παρενθετική, θα την επαναλάβει και πιο κάτω. Ο Παύλος επιθυμεί να συνειδητοποιήσουν ότι αυτή είναι έργο της θείας Χάρης, δωρεά του Θεού και ΟΧΙ καρπός της δικής τους προσπάθειας.
«...καὶ συνήγειρε καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ…» στιχ. 6
Η σωτηρία των ανθρώπων έχει συντελεστεί, απομένει ο καθένας να την οικειωθεί προσωπικά, να γίνει μέτοχος και ο ίδιος της θείας δωρεάς.
Ο Θεός Πατέρας ανέστησε τον Χριστό ως προς την ανθρώπινη φύση Του. Επειδή όμως ο Χριστός είναι «απαρχή» και κεφαλή δική μας, άρα κι εμείς έχουμε αναστηθεί μαζί μ’ Εκείνον. Το «εκάθισε» τον Χριστό στα δεξιά Του, αυτό συνεπάγει πως συνεκάθισε κι όλους εμάς που αποτελούμε το σώμα Του.
Είναι αφάνταστα μεγάλη η τιμή που μας επιφυλάσσει η αγαθότητα του Θεού ν’ αναδειχθούμε συμπάρεδροι του μονογενούς Υιού Του. «…Το να καθίσουμε στα δεξιά…», είναι απόδειξη τιμής που ξεπερνά κάθε άλλη τιμή και μετά απ’ αυτήν άλλη δεν υπάρχει, όπως μας διαμηνύει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Η σωτηρία αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, ωστόσο, όσο διαρκεί η παρούσα ζωή, οι χριστιανοί έχουμε απλώς τον «αρραβώνα της κληρονομίας ημών» Εφε. (1, 14) και ζούμε την απαρχή της απολυτρώσεως. Η νίκη του χριστιανικού αγώνα που τελείται στην παρούσα ζωή, είναι αυτή που μας εξασφαλίζει τη μετοχή στην αιώνια δόξα! «…῾Ο νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς κἀγὼ ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ…» Αποκ. (3, 21).   
«...ἵνα ἐνδείξηται ἐν τοῖς αἰῶσι τοῖς ἐπερχομένοις τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ ἐν χρηστότητι ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ...». στιχ. 7
 Εδώ ο Παύλος προσδιορίζει τον σκοπό της θείας Οικονομίας. Ο Θεός πραγματοποιεί τη σωτηρία των ανθρώπων για να δείξει στον μέλλοντα αιώνα τον ανέκφραστο πλούτο της χάριτος Του. Το άπειρο έλεος του Κυρίου θα γνωρίσουμε εξ ολοκλήρου και θα εκτιμήσουμε στη διάρκεια της μέλλουσας ζωής, γιατί τώρα οι πιστοί τα βλέπουν «…δι εσόπτρου εν αινίγματι…» Α’ Κορ. (13, 12)
«…Τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον…» στιχ. 8
Αυτό το οποίο παρενθετικά επισήμανε νωρίτερα ο απόστολος, το ξανατονίζει επαναλαμβάνοντάς το. Αποτελεί μια από τις βασικότερες αλήθειες της πίστεώς μας, ότι η σωτηρία μας δεν είναι αποτέλεσμα των αγαθών έργων της αρετής μας, αλλά δωρεά και χάρισμα του Θεού.
Απαιτείται φυσικά από την πλευρά μας να πιστέψουμε. Είναι απαραίτητη η πίστη ως έκφραση και ανταπόκριση της ελεύθερης βούλησής μας. Αν δεν το θέλουμε, ο Θεός δεν μας σώζει παραβιάζοντας το αυτεξούσιο μας, που συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα δώρα με τα οποία μας έχει προικίσει. Η πίστη πάραυτα δεν είναι μέσο της σωτηρίας, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος οικειώνεται τη σωτηρία που προσφέρει κατά χάρη ο Θεός.
Εν κατακλείδι το να πιστέψουμε και το να σωθούμε δια της πίστεως, ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ είναι δώρα Θεού!!!
«…οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται…» στιχ. 9
Τα έργα των ανθρώπων αποτελούν αιτία εγωκεντρικής καυχήσεως και κάνουν τον άνθρωπο να εγκλωβίζεται στον εαυτό του, απομακρυνόμενος από την πραγματική πηγή της σωτηρίας.
Φυσικά ο Θεός δεν αποστράφηκε τους ανθρώπους όσοι τηρούσαν το θέλημά Του και είχαν αγαθά έργα. Ο Θεός αποστρέφεται αυτούς που τα έργα τους είναι πονηρά, ζουν διεφθαρμένα και παραμένουν αμετανόητοι.
«…Αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεὸς ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν…» στιχ. 10
Η πρώτη δημιουργία του ανθρώπου και η ανακαίνιση του δια του Χριστού υπήρξε έργο του Θεού. Είμαστε «ποιήματα» του Θεού. Εκείνος είναι ο αίτιος της φυσικής υπάρξεώς μας, Εκείνος μας ανέπλασε και μας αναγέννησε.
Ο θεός δημιουργεί και ανακαινίζει τον άνθρωπο «επί έργοις αγαθοίς», για να εργάζεται το αγαθό και να εκπληρώνει το θέλημά Του. Τα αγαθά έργα είναι φυσική συνέχεια της ανακαινίσεώς μας.
Η έννοια του «…περιπατήσωμεν…» είναι πως καθόλην τη διάρκεια της ζωής μας, ο σκοπός θα είναι να πράττουμε το αγαθό και να επιδιώκουμε την αρετή. Η σωτηρία δεν είναι στατική κατάσταση, αλλά δυναμική πορεία. Μια πορεία που αρχίζει από το βάπτισμα και καταλήγει στη βασιλεία του Θεού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«…Χάριτι έστε σεσωσμένοι…»! Η σωτηρία είναι δώρο του Θεού, όχι κατόρθωμα δικό μας. Κανένας δεν μπορεί να ελπίζει πως θα σωθεί με τα έργα του και την αρετή του. Μοναδικός σωτήρας των ανθρώπων είναι ο Ιησούς Χριστός. Εκείνος μας χάρισε τη ζωή Του, ανακαινίζοντας τη φθαρμένη φύση μας, Εκείνος μας ανέστησε από την πτώση και την εξαθλίωσή μας.
Στη σωτηρία, ο άνθρωπος μετέχει δια της πίστεως. Ούτε χωρίς τη χάρη Θεού, μα ούτε χωρίς την πίστη σωζόμαστε.
Είναι σαν το εξής παράδειγμα. Μας περιβάλλει το φως (η χάρης του Θεού) αλλά είναι επιλογή μας αν θα μείνουμε στο φως ή προτιμήσουμε το σκοτάδι. Αλλά και περιβαλλόμενος από το φως πρέπει ν’ ανοίξω τα μάτια μου (δηλ. να πιστέψω), για να δω τη χαρά που με περιβάλλει. Διαφορετικά αν δεν ανοίξω τα μάτια μου (δηλ. δεν πιστέψω), σημαίνει πως δεν αφήνω τη χάρη του Θεού να με οδηγήσει στη σωτηρία μου και βαδίζω στα τυφλά παρότι γύρω μου απορρέει άφθονο το έλεος της θείας Χάριτος.
Η σωτηρία μας εξαρτάται από τα καλά μας έργα αλλά μόνο από τη χάρη του Θεού, στην οποία οφείλουμε να πιστέψουμε και να τη δεχτούμε. Όμως, ως καρπός της πίστεώς μας, τα καλά έργα είναι αναγκαία. Εδώ πρέπει να προσέξουμε να μην εργαζόμαστε ένα μόνο έργο, αλλά όλα. Όπως ακριβώς έχουμε 5 αισθήσεις, και πρέπει όλες σωστά να τις χρησιμοποιούμε, έτσι πρέπει να εργαζόμαστε και όλες τις αρετές. Διότι δεν αρκεί μια μόνο αρετή για να μας παραστήσει με παρρησία μπροστά στο βήμα του Χριστού, αλλά χρειαζόμαστε πολλές και κάθε είδους. Γένοιτο.


Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

32. ΑΣΤΡΟΜΑΝΤΕΙΑ – ΚΑΦΕΜΑΝΤΕΙΑ – ΜΕΝΤΙΟΥΜ. ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ Ή ΣΤΗΝ ΠΛΑΝΗ;


ΠΡΟΛΟΓΟΣ


Αγαπητοί μου αναγνώστες θα ‘θελα να σας ευχαριστήσω για την αγάπη σας που εναγκαλιστήκατε αυτόν τον ιστότοπο, και που τον κάνετε να αποτελεί μέρος της πνευματικής σας αναζήτησης. Είναι ωραίο να μιλάμε πάντα για το Θεό, για την αγάπη Του, για την ευσπλαχνία Του, για τα καθημερινά θαύματά Του, για την καθημερινή Του παρουσία στη ζωή μας, για την καθοδήγηση που μας παρέχει, ακούραστα, άγρυπνα και αιώνια, και να μέναμε μόνο εκεί, χαμένοι μέσα στο έλεος της αγάπης Του.

Αλλά ο Θεός δεν ήρθε στον κόσμο για να φέρει ειρήνη αλλά «μάχαιρα» όχι γιατί δεν μας αγαπά, όχι γιατί δεν θέλει την σωτηρία μας. ΟΧΙ! Άφησε τον διάβολο ως κοσμοκράτορα να διαβάλλει και να πολεμά τους ανθρώπους ανελλιπώς, όχι για να χαθούν, αλλά μέσω του αγώνος κατά του μνησίκακου εχθρού, να τους καταστήσει θεούς. Να φανερωθεί η αγάπη Του και η ανύσταχτη μέριμνά Του πάνω στους ανθρώπους, που με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, να δύνανται να κατατροπώνουν τον εχθρό και τις πανουργίες του. Επέτρεψε τον πόλεμο για να αφήσει τους ανθρώπους άγρυπνους και σε διαρκή εγρήγορση μέχρι την ώρα του θανάτου τους, ώστε δια της επίκλησης του αγίου του Ονόματος, να κερδίζουν καθετί που τους αντιμάχεται και επιδιώκει την πτώση τους.

Δυστυχώς όμως στην περίοδο που διανύουμε, πολλά σημεία και πολλές αναφορές καταδεικνύουν πως είμαστε στα «έσχατα» και η σχέση Θεού και ανθρώπου έχει εξαλειφτεί. Και όλα αυτά γιατί εμείς αφεθήκαμε, εμείς σταματήσαμε ν’ αγωνιζόμεθα, εμείς απομακρυνθήκαμε από το Θεό και γίναμε ευάλωτοι και τρωτοί για το διάβολο. Μας κρατάνε οι προσευχές ορισμένων αγίων, που, κατά παραχώρηση, μας έδωσε ο Κύριος, την σήμερον, για να μας δώσουν ακόμα λίγο χρόνο μετάνοιας, ακόμα λίγο χρόνο για εννοήσουμε ότι ζωή χωρίς Χριστό είναι ψεύτικη. Μόνο η ζωή κατά Χριστό μάς δίνει το αληθινό νόημα της εδώ παρουσία μας.

Η απομάκρυνσή μας από το Θεό, μας έκανε κερδοσκόπους, εξουσιαστές, που στην αναζήτηση δόξας και χρημάτων, ετοίμασε το έδαφος για να βλαστήσουν, οιωνοσκόποι, ορνιθομάντεις, αλευρομάντεις, βιβλιομάντεις, καθρεπτομάντεις, κοσκινομάντεις, νεκρομάντεις και άλλα είδη παραβιάσεων του μέλλοντος, που θα οδηγούσαν το φιλόδοξο και κενόδοξο άνθρωπο στην αναζήτηση περισσοτέρων χρημάτων και εξουσίας. Μέσα στην κατηγορία αυτή, των ψευδοπροφητών, έχουμε και την ανάπτυξη της αστρολογίας.

Η εξάπλωσή της έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, ώστε να προβάλλεται ως η μοναδική λύση, όλων των προβλημάτων του ανθρώπου. Δεν μπορεί να ξεφύγει της προσοχής μας, ότι μέσα από τα ΜΜΕ, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, έντυπα, περιοδικά ηλεκτρονικό διαδίκτυο πλέον, κτλ δίνονται αστρολογικές προβλέψεις και απαντήσεις στους πολλούς ανυποψίαστους πολίτες. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, η αστρολογία μπήκε και στα σαλόνια των πολιτικών κύκλων, στα καλλιτεχνικά παρασκήνια, στα μπαρ της μόδας, στα γραφεία μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων ακόμα και στη Βουλή.

Το πρόβλημα της αστρολογίας – μαντείας προσλαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις και οφείλουμε να το μελετήσουμε προσεκτικά και σ’ όλες του τις παραμέτρους.

Τα θέματα που θα μας  απασχολήσουν είναι:
1.    Τι είναι αστρολογία και οι διάφορες μορφές της;
2.    Ποιοι είναι οι κίνδυνοι και οι επιπτώσεις στον άνθρωπο;
3.    Ποιοι είναι οι λόγοι που συντείνουν στην εξάπλωσή της;
4.    Ποια είναι η θέση της Εκκλησίας και πώς αντιμετωπίζεται;
5.    Επίλογος



ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ



Η αστρολογία έχει τις ρίζες της την εποχή που ο άνθρωπος άρχισε ν’ αντιλαμβάνεται τις εναλλαγές της ημέρας, των εποχών των ετών και με βάση αυτές να οργανώνει την καθημερινή και κοινωνική του ζωή.

Ο ήλιος, η σελήνη, και μερικοί από τους σημαντικότερους αστέρες θεωρήθηκαν από τους ανθρώπους ως υπερφυσικές δυνάμεις και προσωποποιήθηκαν. Έτσι οδηγήθηκε ο άνθρωπος στην αστρολατρεία.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Φυσικά εδώ πρέπει να διαχωρίσουμε την αστρονομία από την αστρολογία. Άλλο η αστρονομία που είναι επιστήμη και μελετά την κίνηση των πλανητών και προσδιορίζει την θέση τους εν σχέση με τη γη. Και άλλο η αστρολογία η οποία είναι μια κερδοσκοπική επιχείρηση, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, και κινείτε μεταξύ του μυστικισμού αποκρυφισμού, της εμπειρικής γνώσεως και της δεισιδαιμονίας.

Οι αστρολόγοι ισχυρίζονται πως τα ουράνια σώματα επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων. Διακηρύττουν πως η εικόνα του ουρανού κατά την ημέρα της γεννήσεως του ανθρώπου παίζει καθοριστικό ρόλο για τα δρώμενα της ζωής του. Για να διαγνώσουν τα δρώμενα αυτά οι αστρολόγοι, καταρτίζουν το ωροσκόπιο του ανθρώπου και με βάση αυτό κάνουν όλες τις προβλέψεις.

Η ζωή εκείνου που ακολουθεί την αστρολογία εξαρτάται αποκλειστικά από το τι θα πουν τα άστρα γι’ αυτόν. Η προσωπική του ζωή, τόσο η σωματική όσο και η πνευματική νοητική, δεν εξαρτάται από τον ίδιο, αλλά από το τι θα πουν τα ζώδιά του. Τα δε ζώδια να σημειωθεί αυτό, μιλούν μόνο μέσου αστρολόγου.

Η αστρολογία δεν είναι επιστημονική μέθοδος, αλλά στηρίζεται σε καθαρά πνευματιστικές αποκρυφιστικές και εν πολλοίς μαγικές μεθόδους. Στο βιβλίο του, τελετές μαγείας, ο Michael Howard, αναφέρει ότι «…η αστρολογία είναι ένας σημαντικός συντελεστής στο κάψιμο των κεριών χάρη στους δεσμούς της με τους πλανητικούς αγγέλους…». Δεν το λέμε εμείς, οι ίδιοι το παραδέχονται!!!

Αυτός που ασχολείται με την μελέτη των άστρων προσπαθεί να έρθει σε επαφή με τα πνεύματα και τους καλεί να αποκαλύψουν τους διάφορους συνδυασμούς των γεγονότων.

Βιβλίο τελετών μαγείας, γράφει συγκεκριμένα, «…για να επωφεληθεί κανείς ολότελα από τις πληροφορίες που προσφέρει αυτό το βιβλίο Πρακτικής Μαγείας, χρειάζεται μια γνώση, έστω και επιφανειακή της αστρολογίας…». Με άλλα λόγια η αστρολογία, είναι 1η γνώση προς κατάρτιση της μαγείας.

Μ’ αυτό τον τρόπο, κάποιος χωρίς να το αντιληφθεί, βρισκόμενος σε άγνοια, εξαρτά τη ζωή του σε δαιμονικά πνεύματα, διαγράφει την πορεία της ζωής του, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που δίνονται από τους μεσάζοντές τους, με αποτέλεσμα αργά και μεθοδικά, να υπογράφει την αυτοκαταστροφή του!

Είναι η αστρολογία θρησκεία ή επιστήμη;


Οι αστρολόγοι διακηρύττουν πως η αστρολογία δεν είναι θρησκεία, αλλά επιστήμη και γι’ αυτό το λόγο δεν συγκρούεται με τη θρησκεία.

Ας εξετάσουμε πρώτα κατά πόσο η αστρολογία είναι θρησκεία και σαν θρησκεία, αν συγκρούεται με την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη.

Η αστρολογία ως θρησκεία


Σύμφωνα με τον αστρολόγο Ντίνο Κωνσταντίνου, «…ο αστρολόγος είναι σαν το γιατρό της ψυχής και του πεπρωμένου και σε βοηθά να κυλά με πιο πολύ αυτογνωσία η ζωή σου. Στην αρχαιότητα, γιατρός, μάγος, αστρολόγος ήταν το ίδιο πράγμα…».

Εδώ έχουμε το 1ο σημαντικό σημείο, η αστρολογία ασχολείται με την ψυχή του ανθρώπου και το πεπρωμένο του και τον βοηθά να αποκτήσει αυτογνωσία στη ζωή του. Όταν δεν μιλάει η αστρολογία για πεπρωμένο αναφέρεται στην ινδουιστική δοξασία περί κάρμα και μετενσάρκωσης (2ο στοιχείο)!

Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας Χαραυγής (11-11-1996) αναφέρει ότι, «…η αστρολογία παρουσιάζεται η ίδια ως θρησκεία, η οποία επιδιώκει να οδηγήσει τον άνθρωπο στη «γνώση», και να τον ευθυγραμμίσει είτε με τον Θεό, είτε με τις κινήσεις των πλανητών…».

Το αποτέλεσμα που επιδιώκει η αστρολογία είναι, ν’ αντικαταστήσει την χριστιανική ελπίδα και την πίστη στον Τριαδικό Θεό, με την πίστη στο απρόσωπο σύμπαν και με τη στήριξη της ελπίδας στην κίνηση των πλανητών.

Σύμφωνα με τη θρησκεία της αστρολογίας, ο άνθρωπος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά είναι μέρος του σύμπαντος. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε αυτεξούσιος και ελεύθερος, αλλά οι ενέργειες των πλανητών και του σύμπαντος καθορίζουν τη ζωή του και διαμορφώνουν το χαρακτήρα του. Στη θέση της εμπιστοσύνης με το Θεό, τοποθετείται η εμπιστοσύνη στον ωροσκόπο και στον αστρολόγο.

Η αστρολογία μπορεί να μην έχει λειτουργικά τυπικά, (όπως οι περισσότερες θρησκείες), αλλά έχει το δικό της «ιδιαίτερο λειτουργικό» αστρολογικό ημερολόγιο. Αυτό αρχίζει από το ζώδιο του Κριού και κλείνει με το ζώδιο των Ιχθύων. Οι ιερείς της είναι αστρολόγοι, που αναλαμβάνουν να μυήσουν στη γνώση που κρύβουν οι αστερισμοί. Έχει τα δικά της δόγματα και μυστικούς τρόπους ανάγνωσης, που μόνο οι καλοί μυημένοι μπορούν να τα διαβάσουν.


Ακόμα ένα σημείο που επιβεβαιώνει την αστρολογία ως θρησκεία, είναι τα λόγια του Θ. Ντάκου, στο βιβλίο του, η Εποχή του Υδροχόου. Τώρα με βάση τους αστρολόγους βαδίζουμε την «Εποχή του Υδροχόου» και Θ. Ντάκος στο βιβλίο του αυτό, αναφέρει το εξής «…μόνο η πίστη και η γνώση μιας διττής σχέσης, ανάμεσα στο Σύμπαν και σε κάτι άλλο πέρα από το Σύμπαν, θα μπορούσε να βοηθήσει την ανθρωπότητα να μετέχει αρμονικά σ’ αυτό το σχέδιο της εξέλιξης… που φανερώνουν οι πλανήτες και τα ζώδια…».

Κλείνοντας την ενότητα αυτή διαφαίνεται αναμφίβολα πως η αστρολογία, αποτελεί θρησκεία, και μάλιστα μια θρησκεία επικίνδυνη που αντιστρατεύεται την Ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία και πίστη. Είναι ασυμβίβαστη από κάθε άποψη, η ιδιότητα του ορθόδοξου χριστιανού με την ιδιότητα του πιστού ή οπαδού της αστρολογίας.

Η αστρολογία ως επιστήμη


Οι αστρολόγοι ισχυρίζονται πως οι μέθοδοι που ακολουθούν είναι επιστημονικές. Οι αστρολόγοι που διαβάζουν τα άστρα, προβλέπουν το μέλλον και καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν δυσάρεστες καταστάσεις, είναι «επιστήμονες».

Όταν κάποιος τους προβάλλει τη θέση ότι δεν πρόκειται για επιστημονική μέθοδο, και ότι όλα γίνονται προς εξαπάτηση και εκμετάλλευση των αφελών, τότε παραδέχονται πως «…άνθρωποι ανίδεοι και στερημένοι από στοιχειώδη επιστημονική γνώση, εκμεταλλεύονται τα κατάλοιπα της δεισιδαιμονίας του πρωτόγονου, που δυστυχώς κρύβονται ακόμα μέσα στον άνθρωπο…».[1]

Για να προσδιορίσουμε αν όντως είναι η επιστήμη, ας θυμηθούμε τι είναι επιστήμη. Είναι «…γνώσις πλήρης και ακριβής, ενός φαινομένου, ενός θέματος…»![2]

Στην περίπτωση της αστρολογίας αυτό δεν παρατηρείται! Υπάρχουν διαφορετικές θέσεις και απόψεις και ο κάθε αστρολόγος θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία και επιστημονικά καταρτισμένο, και τους δε άλλους απατεώνες και τσαρλατάνους. 

Ξεκάθαρη και χωρίς προκαταλήψεις θέση της Αστρονομικής Εταιρείας, έρχεται να μας επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Συνοψίζοντας, επισημαίνω ορισμένα κομμάτια από το κείμενο ανακοίνωση από το κείμενο που εξέδωσε. «…Η αστρολογία τραβά κόσμο λόγω της ελπίδας της πρόβλεψης του μέλλοντος με μαγικά και μυστηριώδη μέσαΗ αστρολογία είναι μια ψευδοεπιστήμη η οποία ξεκίνησε να εμφανίζεται στους κοιλάδες του Ευφράτη και Τίγρη περίπου 1000 π.Χ… Σήμερα όμως με τις γνώσεις μας, είναι γελοίο να φανταστεί κανείς ότι οι πορείες των σωμάτων στον ουρανό κατά τη στιγμή της γεννήσεως ενός παιδιού να επηρεάζουν την προσωπικότητά του ή το μέλλον του… Εξάλλου τα τελευταία χρόνια έγιναν μελέτες για την προγνωστική ισχύ της αστρολογίας. Τα αποτελέσματα των τεστ είναι όλα τα ίδια, «…Η αστρολογία δεν έχει καμία προγνωστική ισχύ[3]…»!…»


Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα σε αστρολόγους με «επιστημονικά διπλώματα» και ν’ αναγράφονται πάνω στα διπλώματά τους, πως εξειδικεύονται στην Καρμική αστρολογία ή είναι Πνευματιστής Μέντιουμ. Τόσο η Καρμική αστρολογία είναι δόγμα Ινδουιστικής θρησκείας, ενώ ο Πνευματιστής Μέντιουμ[4] είναι παρακλάδι του αποκρυφισμού. 

Τα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από αυτήν την υποενότητα είναι τα εξής:

1. Οι αστρολόγοι δεν είναι μόνο αστρολόγοι, αλλά μέντιουμ και πνευματιστές (κανάλια μαγείας και σατανισμού)

2. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως επιστήμονες γιατί αυτό που καλλιεργούν είναι η αναπτυγμένη διαίσθησή τους. Δεδομένου ότι αυτή καλλιεργείται στις Ινδίες, όπου ο αποκρυφισμός οργιάζει.

3. Είναι τρομακτικό λάθος να στηριζόμαστε σε δήθεν επιστήμονες, που η επιστήμη της αστρονομίας και γενικά το επιστημονικό γίγνεσθαι δεν τους αναγνωρίζει. Εξίσου λάθος θα είναι να εμπιστεύεται κάποιος τη ζωή του σε μεθόδους αμφιβόλους προέλευσης και θεμελίωσης.

4. Αν η αστρολογία ήταν επιστήμη, τότε κάθε μέρα τα ωροσκόπια όλων των αστρολόγων θα συμφωνούσαν μεταξύ τους, αφού υπολογίζονται με τα ίδια δεδομένα.

5. Να σημειωθεί επίσης πως οι πλανήτες Ουρανός, Ποσειδώνας και Πλούτωνας ανακαλύφθηκαν τα τελευταία 200 χρόνια, δηλ. σίγουρα μετά την καθιέρωση των νόμων της αστρολογίας. Αν οι πλανήτες αυτοί έχουν αστρολογική σημασία, τότε οι αστρολογικές προβλέψεις πριν από αυτούς ήσαν όλες λάθος. Αν όχι, τότε το ερώτημα είναι σε τι διαφέρουν από τους υπόλοιπους; Ας μην αυτοκοροϊδευόμαστε!!


6. Η αστρονομία ανακάλυψε πως οι αστερισμοί του ζωδιακού κύκλου δεν είναι 12 αλλά 13. Ο αστερισμός του Οφιούχου ή Δράκοντα, βρίσκεται ανάμεσα στο Σκορπιό και τον Τοξότη. Δηλαδή οι προβλέψεις τους που στηρίζονταν και στηρίζονται πάνω σε 12 αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου, αυτόματα καταρρέουν!!! Η επιστημονική αλήθεια δεν έχει καμιά σχέση με τον μυστικισμό. 
  

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ


1. Την στιγμή που οι οπαδοί της αστρολογίας δρουν και ενεργούν σύμφωνα με το τι θα τους πουν τα άστρα, γίνονται άβουλοι! Σε κάθε τους πρόβλημα, σε κάθε τους κίνηση ανατρέχουν στην απόφαση που τους καθόρισε ο αστρολόγος. Δεν αποφασίζει ο ελεύθερος προσωπικά άνθρωπος, αλλά τα άστρα και οι γενικές και αόριστες ερμηνείες του αστρολόγου. Ο άνθρωπος γίνεται εξαρτώμενος και βρίσκεται κάτω από την επιρροή δαιμονικών δυνάμεων που καθορίζουν όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Ακόμα και τα θέματα υγείας καθορίζονται από τα άστρα.

2. Τα ζώδια πλέον κατέχουν κεντρική θέση στα ΜΜΕ, που μέρα παρά μέρα, είτε μέσω εφημερίδων και περιοδικών, είτε μέσω πρωινών εκπομπών, προβάλλουν ανελλιπώς. Στις πρωινές εκπομπές είτε φιλοξενείται κάποιος αστρολόγος είτε βρισκόμενος σε άλλο χώρο δέχεται κλήσεις από ακροατές, που αφού πούνε την ημερομηνία γέννησής τους, τους κάνει μια εκτίμηση για το μέλλον τους.  Βλέπουμε μια συνεχή χειραγώγηση του κόσμου προς αυτήν την κατεύθυνση, που κι αυτοί που στην αρχή τα έβλεπαν και τα διακωμωδούσαν, να καταφεύγουν είτε από περιέργεια, είτε από ενδιαφέρον για ν’ ακούσουν και για το δικό τους πεπρωμένο και στο τέλος να εγκλωβίζονται μέσα στα πλοκάμια αυτής της αποκρυφιστικής οργάνωσης. Η προπαγάνδα που γίνεται είναι άνευ προηγουμένου, γιατί όχι μόνο προβάλλονται αλλά υποβοηθούνται και από τους παρουσιαστές. Μέσα από αυτό, ζημιωμένος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και κερδισμένα τα ΜΜΕ και οι αστρολόγοι που πλουτίζουν εις βάρος της ζωής των ανθρώπων.

3. Την στιγμή που οι αστρολόγοι εκτός από επιστήμονες είναι και εξομολογητές, όπως οι ίδιοι πάντα διακηρύσσουν, αυτό αποδεικνύει αναμφίβολα, πως όποιος ακολουθεί την αστρολογία, αλλάζει και φρόνημα. Δεν μπορεί κάποιος που ακολουθεί την αστρολογία να έχει και Ορθόδοξο και χριστιανικό φρόνημα, τη στιγμή που η αστρολογία ενδύεται και το προσωπείο της θρησκείας.

4. Εκτός ότι προβάλλουν ότι προλέγουν το μέλλον, προβάλλουν και τον επικίνδυνο ισχυρισμό, ότι μπορούν να καθοδηγήσουν τον άνθρωπο και σε θέματα υγείας. Ο ασθενής δεν χρειάζεται να πάει στο γιατρό για να του καθορίσει μια θεραπευτική αγωγή, αλλά μπορεί να καταφύγει στον αστρολόγο, που με σύμφωνα με τη θέση του ήλιου και της σελήνης, σύμφωνα με τους αγαθοποιούς πλανήτες (Αφροδίτη, Ζεύς), αλλά και με τους κακοποιούς (Άρη, Κρόνο), θα του καθορίσει το τι πρέπει να κάνει. ΗΜΑΡΤΟΝ!!!! Δηλ. αν κάποιος πάσχει από καρκίνο για παράδειγμα και η θέση του ήλιου και της σελήνης δεν ταυτίζεται με τους αγαθοποιούς πλανήτες,  - που έτυχε αυτό που σας λέω - λένε στον οπαδό τους, να μην κάνει χημειοθεραπεία, με αποτέλεσμα η υγεία του ασθενούς να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Και αν κάτι δεν πάει καλά στην πρόβλεψη, που συνήθως δηλαδή δεν πάει, καταφεύγουν στην καρμική αστρολογία, που επικαλείται πως όταν η ψυχή ήταν πολύ επιβαρημένη και έχει οφειλόμενο χρέος, ο άνθρωπος να πρέπει να πεθάνει, ώστε να ξαναγεννηθεί ίσως σε μια καλύτερη και ανώτερη ζωή!  

5. ΠΟΤΕ ο αστρολόγος δεν κάνει λάθος! Πάντα φταίει ο κακός μαθητής και το κάρμα του! Η οιηστική θεοποίηση του ανθρώπου, έχοντας το αλάθητο, καταβαλλόμενη από περηφάνια και εγωκεντρισμό. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Το αφήνω στην κρίση σας.

6. Οπαδοί της αστρολογίας, σύμφωνα με πηγές και άρθρα από εφημερίδες, είναι και πολιτικοί ηγέτες. Όχι μόνο στο νησί μας, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο! Μπορείτε ν’ αναλογιστείτε τις συνέπειες από αυτό; Αν η αστρολογία οδηγεί τους «υπεύθυνους» άρχοντες μιας χώρας στις αποφάσεις τους, τότε βρισκόμαστε ενώπιον μιας τραγική κατάστασης με ανυπολόγιστες διαστάσεις. Ο εχθρός του ανθρώπου, ο διάβολος, κατάφερε να συμμαχήσει με τον πιο επίσημο τρόπο, με τις εξουσίες, ώστε η διάβρωση να επιτευχθεί από πάνω προς τα κάτω, με σίγουρο και γρήγορο τρόπο.


7. Η αστρολογία ως 1ον στάδιο του αποκρυφισμού, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υποταγή και εξάρτηση από τα πνεύματα. Και αν μετά ο άνθρωπος, ως παθών, δεν καταφύγει στο Χριστό, αλλά στραφεί σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους, που και αυτοί πάλι με τη σειρά τους με άλλες τεχνικές και μεθόδους, θα προσπαθήσουν να διορθώσουν την κατάσταση, τότε η κατάσταση θα χειροτερέψει, και τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα, γιατί με αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να διορθωθεί μια πνευματική – σατανιστική εξάρτηση. 

8. Η απειλή της ελευθερίας του ανθρώπου. Αν δεχθούμε τη θέση των αστρολόγων, ότι η θέση των πλανητών και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, επηρεάζουν ή καθορίζουν τη ζωή μας, τότε ο άνθρωπος στερείται το πιο πολύτιμο αγαθό, την ελευθερία του[5]. Του αφαιρείται η ιδιότητα να παίρνει αποφάσεις για τη ζωή του, οι δημοκρατικοί θεσμοί ανατρέπονται, και οδηγούμαστε σε μια αναρχική κοινωνία με παθητικούς και άβουλους ανθρώπους.


ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ


Α. Οι εύκολες και γρήγορες λύσεις


Η εποχή μας χαρακτηρίζεται ως η εποχή του αυτοματισμού. Όλα πλέον γίνονται μηχανικά και αυτόματα. Σχεδόν τίποτα δεν γίνεται με χρόνο και κόπο. Μάθαμε να πατάμε ένα κουμπί και να έχουμε το ποθούμενο αποτέλεσμα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χαθεί από τη ζωή μας το ασκητικό φρόνημα, δηλ. η απόκτησης των αγαθών με κόπο, στερήσεις, υπομονή και χρόνο. Όλα πλέον, πνευματικά και υλικά, θέλουμε να τα αποκτούμε, αυτόματα και χωρίς κόπο διαδικασίες.
Αυτό λοιπόν κάνει και η αστρολογία. Υπόσχεται γρήγορα αποτελέσματα, και παρουσιάζει ελκυστικές και δελεαστικές προτάσεις, που αφορούν όλες τις πτυχές της ζωής του ανθρώπου.

Β. Το εύκολο και γρήγορο κέρδος.

Γ. Η «δίψα» ορισμένων για εξουσία.

Δ. Τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης) – 4η εξουσία


ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ


Δυστυχώς η επιθυμία του ανθρώπου ν’ αποκτήσει όλο και περισσότερο υλικά πράγματα, είναι έντονη και ανησυχητική. Με αυτήν την συνεχή προσκόλληση, μ’ αυτήν την συνεχή προσπάθεια, ο νους του ανθρώπου αποδεσμεύεται από καθετί πνευματικό και στρέφεται ερωτικά διαρκώς στα αισθητικά και υλικά του κόσμου. Σιγά σιγά, η ασθένεια αυτή, γίνεται χρόνια και οξεία. Ο άνθρωπος τότε δεν μπορεί να εγκρατευθεί, να θέσει φραγμούς στις επιθυμίες του, στα θέλω του. Με αποτέλεσμα αυτή η ακράτεια, αν δεν πολεμηθεί και δεν θεραπευθεί δημιουργεί τα πάθη.

Η ψυχή τότε μολύνεται, δηλητηριάζεται, και αιχμαλωτίζεται. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να σκεφτεί υπεύθυνα, λογικά, ορθά. Εκείνος που αιχμαλωτίζεται από τους λογισμούς της αμαρτίας, τυφλώνεται, και ενώ βλέπει με τα μάτια του τις ενέργειες της αμαρτίας, εν τούτοις δεν μπορεί να κατανοήσει τα καταστροφικά της αποτελέσματα.

Όταν σκοτισθεί ο νους του ανθρώπου από τις καμουφλαρισμένες παγίδες του διαβόλου, γινόμαστε σκλάβοι, εξαρτώμενοι του μνησίκακου εχθρού, αυτός αποκτά κυριαρχία επάνω μας, και τότε μπορεί να μας οδηγήσει σε ακραίες και επικίνδυνες καταστάσεις, μέχρι και στην αυτοκτονία. Μη γένοιτο.

Πως θα βγούμε από αυτήν την σκλαβιά, από αυτήν την υποδούλωση; Πώς θα γίνουμε ξανά ελεύθεροι;

Την απάντηση μας την δίνει ο Χριστός στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο «…καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς…» Ιωα. (8, 32)

Και ποια είναι αυτή η αλήθεια;

Για να μας απαντήσει ξανά ο Χριστός και να μας πει «…ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή…»!

Η αλήθεια λοιπόν που μπορεί να μας ελευθερώσει είναι ο Χριστός! Αυτός που αγαπά το Χριστό, και ζει σύμφωνα με το θέλημά Του και ενωμένος μαζί Του, γίνεται ελεύθερος, «…εἰ δέ τις ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, οὗτος ἔγνωσται ὑπ᾿ αὐτοῦ…» Α’ Κορ. (8, 3) Δηλ. εάν κανείς αγαπά τον Θεό, αυτός έχει γίνει πολύ γνωστός και οικείος και φίλος του Θεού, και παίρνει από τον Θεό την αληθινή γνώσιν.

Για να είμαστε ελεύθεροι από τα ψεύδη και να έχουμε την τέλεια αγάπη του Θεού, οφείλουμε και πρέπει να εφαρμόζουμε στη ζωή μας. Αντίθετα αυτός που διαπράττει την αμαρτία γίνεται άνθρωπος του διαβόλου «…ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν, ὅτι ἀπ᾿ ἀρχῆς ὁ διάβολος ἁμαρτάνει…» Α Ιω. (3, 8) δηλ. εκείνος που επιμένει να πράττει την αμαρτία είναι από τον διάβολο, διότι ο διάβολος εξ αρχής με πείσμα εναντίον του Θεού αμαρτάνει.


Η αγία μας Εκκλησία μας προτρέπει να κρατούμε το νου μας και τις επιθυμίες μας, σε πράγματα υψηλότερα και πνευματικά, άγια, του Θεού.

+ Να μην αφήνουμε τη σκέψη και τους λογισμούς μας, να κυριαρχούνται από εξωτερικά ερεθίσματα.

+ Η συχνή επίκληση του αγίου Ονόματος του Θεού, βοηθά στην εσωτερική ηρεμία, καθώς και η συχνή εξομολόγηση βοηθά επίσης να έχουμε εσωτερική γαλήνη και ηρεμία.

+ Η νηστεία, η αγρυπνία, η προσευχή βοηθούν το νου να κρατείται καθαρός και να μην αιχμαλωτίζεται από τις παγίδες τους διαβόλου.

+ Η ανάγνωση του Νόμου του Θεού, καθώς και άλλα Πατερικά κείμενα, βοηθούν το νου του πιστού να βρίσκεται σε συνεχή ειρήνη και ελευθερία.

+ Η συχνή συμμετοχή στα μυστήρια και στις ακολουθίες της Εκκλησίας, βοηθά να γίνουμε μέτοχοι της χάριτος, και της ευλογίας του Θεού.

+ Η ζωή του χριστιανού δεν κατευθύνεται από τα άστρα, αλλά από το Χριστό που είναι η ίδια η Αλήθεια και η Ζωή.

+ Όσοι ζουν ζωή διαφορετική από αυτή που η αγία μας Εκκλησία διδάσκει – που αυτό είναι αίρεση – αυτοί καταφεύγουν σε ατραπούς δαιμονικές, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να χάσουν τη σωτηρία της ψυχής τους.

+ Η αγία Γραφή συγκαταλέγει την αστρολογία – μαντεία, μεταξύ των θανάσιμων αμαρτημάτων, και αποκλείει από τη σωτηρία όλους όσους καταφεύγουν σ’ αυτή. Τι μας λέει ο απ. Παύλος «…φανερὰ δέ ἐστι τὰ ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρία, φαρμακεία (δηλ. μαντεία-αστρολογία-μαντεία), ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι καὶ τὰ ὅμοια τούτοις, ἃ προλέγω ὑμῖν καθὼς καὶ προεῖπον, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν…» Γαλ. (5, 19-21).



ΕΠΙΛΟΓΟΣ



Αυτοί που πιστεύουν πως η αστρολογία είναι πνευματική ακίνδυνη, και ότι η ενασχόληση τους μ’ αυτή δεν εγκυμονεί κινδύνους, πλανώνται!!

Σας θυμίζω τα λόγια του προφήτη Ησαΐα, αναφερόμενος στη Βαβυλώνα, που είχε παραδοθεί στην αστρολογία και τη μαγεία και εν όψει της επικείμενης καταστροφής της λέγει: «…Σταμάτησε, λοιπόν, τώρα τας μαγείας και τας πολλάς γοητείας σου, τας οποίας εκ νεότητάς σου έμαθες, μήπως και μπορέσεις να ωφεληθείς και σωθείς. Πολύ έχεις κοπιάσει εις τας συσκέψεις σου και τας συμβουλές των μάγων και των αστρολόγων. Ας σταθούν λοιπόν, τώρα, ας σηκωθούν όρθιοι και ας σε σώσουν οι αστρολόγοι του ουρανού, αυτοί που παρατηρούν τας κινήσεις των αστέρων και μαντεύουν, τάχα, το μέλλονας αναγγείλουν εις σε, τι μέλλει να σου συμβεί, τι θα επέλθει εναντίον σου. Ιδού, όλοι αυτοί σαν φρύγανα θα κατακαούν επάνω εις την φωτιά. Δεν θα γλυτώσουν την ζωή των από την φλόγα του ολέθρου, διότι συ, ω Βαβυλώνα, θα μεταβληθείς εις αναμμένους άνθρακας, δια να καθίσουν επάνω εις αυτούς οι μάγοι και οι αστρολόγοι σου. Αυτό θα είναι το κατάντημα εκείνων, εις την βοήθεια των οποίων ήλπισες, με τους οποίους καταπόνησες τον εαυτόν σου από την νεότητά σου. Κάθε άνθρωπος, βέβαια, υπόκειται εις πλάνη. Συ όμως πλανηθείς τόσον πολύ, ώστε δεν υπάρχει πλέον ελπίς σωτηρίας δια σένα…». Ησ. (47, 12 – 15).

Οι αστρολόγοι παρουσιάζονται ως ένα είδος προφήτη, που έχει τις γνώσεις και τις υπερφυσικές δυνατότητες να προλέγει το μέλλον. Αυτό όμως ενώπιον του Θεού θεωρείται ως «βδέλυγμα», διότι είναι απαράδεκτο και βλασφημία προς τον Κύριο, να επιδιώκει ο πιστός να μάθει την αλήθεια από εκείνους που είναι όργανα του διαβόλου.

Ο αληθινός προφήτης είναι εκείνος που αναδεικνύεται από το Θεό. Ποτέ δεν αυτοπροβάλλεται και δεν κάνει προβλέψεις για χάρη του κόσμου. Διερμηνεύει το Λόγο του Θεού, δηλ. την Αγία Γραφή, ώστε να καθοδηγήσει τον άνθρωπο σε μετάνοια, κοντά στο Θεό, για να μην απολεσθεί αλλά να σωθεί. Ο αληθινός προφήτης, δεν υπόσχεται υλικά αγαθά, κοσμική δόξα και επίγειες αμαρτωλές απολαύσεις. Ανοίγει το δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών, κρίνει την αμαρτία, καυτηριάζει την αδικία, δεν κάνει συμβιβασμούς και ελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννία του διαβόλου.  

Οι τεχνικές και οι μέθοδοι της αστρολογία κινούνται έξω από την εκκλησιαστική ζωή και παράδοση και ζημιώνουν την κατ’ εικόνα ψυχή του ανθρώπου. Τίποτα δεν στηρίζεται στη «Θεά Τύχη» αλλά στην Θεία Πρόνοια και Αγάπη του Τριαδικού και Δημιουργού Θεού.

Η θέση της Εκκλησίας μας όπως εκφράζεται μέσα από τα Ιερά Κείμενα, μέσα από το λόγο των αγίων Πατέρων, είναι κατηγορηματική: Η ιδιότητα του Ορθόδοξου χριστιανού είναι παντελώς ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του οπαδού ή συμπαθούντος την αστρολογία. «…Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς…» Πραξ. (4,12) Δηλ. Και δεν είναι δυνατόν με κανένα άλλο πρόσωπο και τρόπο να επιτύχουμε την σωτηρία, διότι δεν υπάρχει κανένα άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό και εις όλη την γη, που να έχει δοθεί εκ μέρους του Θεού στους ανθρώπους, δια του οποίου, σύμφωνα με την βουλή του Θεού, έχει ορισθεί να σωθούμε όλοι μας.

Ο Θεός να μας φυλάει όλους!!! Εγώ τουλάχιστον ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! ΔΕΝ επιτρέπω σε κανένα ζώδιο να επηρεάζει την ζωή μου. ΤΗΝ ΖΩΗ μου την διευθύνω εγώ με τις ελεύθερες πράξεις μου και τις επιλογές μου. ΚΑΝΕΝΑΣ πλανήτης απο την θέση που βρίσκεται δεν με επηρεάζει, γιατί πολύ απλά γεννήθηκα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ και κατά εικόνα του Δημιουργού μου και πορεύομαι προς το καθ΄ ομοιώση, δηλαδή να του ομοιάσω!!!






[1] Θ. Ντάκου, Η εποχή του Υδροχόου.
[2] Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Τόμος 11ος
[3] Περιοδικό Ενκουάϊαρερ, ΗΠΑ, εφημερίδα Φιλελεύθερος (11-1-1994)
[4] Σύμφωνα με το θεοσοφικό περιοδικό «Ιλισός», τεύχος 199, Μέντιουμ είναι τα διάμεσα πρόσωπα μεταξύ ζώντων και νεκρών.
[5] Η ελευθερία, αυτό το υπερπολύτιμο αγαθό, το οποίο είναι ΔΩΡΕΑ του Θεού, στον άνθρωπο, καταργείται από την αστρολογία. Αναλογίζεσθε την συνέπεια που προσπαθεί να επιφέρει η αστρολογία. Ο Ίδιος ο Ύψιστος δεν επεμβαίνει ΠΟΤΕ σε θέματα της ζωής μας και της προσωπικής μας ελευθερίας, εκτός αν εμείς του το ζητήσουμε και η αστρολογία έρχεται να αφαιρέσει την ιδιότητα αυτήν του ανθρώπου, να πάρει την ΔΩΡΕΑ  του Θεού και να μας πει, ότι και να κάνετε, ΔΕΝ ΕΙΣΘΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, η κίνηση των πλανητών καθορίζουν τη ζωή σας!!! Με αυτό τον τρόπο αμφισβητεί το Λόγο του Θεού, τις υποσχέσεις του Θεού, και την Πρόνοιά Του για τον άνθρωπο. Πόσο βαραίνουμε τη ψυχή μας μπροστά στην Κρίση του Θεού!!!!