ΨΑΛΜΟΣ 27. ΚΖ΄.

 

«…Τοῦ Δαυίδ…».

Η επιγραφή «...του Δαβίδ...» είναι διότι είναι συντάκτης του κειμένου-ψαλμού.

Ο ψαλμός αυτός διαιρείται σε δύο μέρη:

1.    Στίχ. 1-5: Η προσευχή

2.    Στιχ. 6-9: Η εκ των προτέρων ευχαριστία του Δαβίδ, διότι είναι βέβαιος, ότι θα εισακουσθεί από τον Θεό.

Στο 1ο μέρος ο Δαβίδ ευρισκόμενος σε δύσκολη θέση – επί της επαναστάσεως του Αβεσσαλώμ – απευθύνει θερμή προσευχή προς τον Θεό για να μην τον συναριθμήσει εις την επικείμενη απώλεια των ασεβών.

Στο δε 2ο μέρος όπως συνήθως γίνεται και σ’ άλλους ψαλμούς, η προσευχή του γίνεται ευχαριστήριος, διότι πιστεύει ότι θα εισακουσθεί.

 

1^ον ΜΕΡΟΣ

Στίχ. 1-5: Η προσευχή

 

Ψαλ. 27,1  - Προς σέ, Κύριε, ἐκέκραξα, ὁ Θεός μου, μὴ παρασιωπήσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ, μήποτε παρασιωπήσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον.

Ψαλ. 27,1  (Νεοελληνική απόδοση) – Του Δαβίδ. Προς σε, Κύριε, συνεχώς δια της προσευχής μου κραυγάζω. Συ, ο Θεός μου, μη κωφεύεις και μη αντιπαρέλθεις με σιωπή την αίτησή μου. Διότι, όταν αδιαφορήσεις και δεν μου απαντήσεις, θα γίνω όμοιος με ένα από εκείνους τους ανθρώπους, που ρίπτονται νεκροί στον βαθύ τάφο.

Ψαλ. 27,2  - εἰσάκουσον τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου ἐν τῷ δέεσθαί με πρὸς σέ, ἐν τῷ αἴρειν με χεῖράς μου πρὸς ναὸν ἅγιόν σου.

Ψαλ. 27,2  (Νεοελληνική απόδοση) – Κάνε δεκτή τη φωνή της δεήσεώς μου, την ώραν που με υψωμένα ευλαβώς τα χέρια μου προς τον άγιον ναόν Σου, σου απευθύνω εκ βάθους καρδίας ολόθερμη ικεσία.

Ψαλ. 27,3 - μὴ συνελκύσῃς μετὰ ἁμαρτωλῶν τὴν ψυχήν μου καὶ μετὰ ἐργαζομένων ἀδικίαν μὴ συναπολέσῃς με τῶν λαλούντων εἰρήνην μετὰ τῶν πλησίον αὐτῶν, κακὰ δὲ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.

Ψαλ. 27,3  (Νεοελληνική απόδοση) - Μη με σύρεις και μη με καταδικάσεις εις όλεθρόν μαζί με τους αμαρτωλούς ανθρώπους· με εκείνους, που έχουν ως έργον και σκοπό στη ζωή τους, να αδικούν. Ειρηνικά και φιλικά λόγια λέγουν στους γύρω τους, αλλά σχεδιάζουν κακά έργα μέσα στις καρδιές τους.

Ψαλ. 27,4 - δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ κατὰ τὴν πονηρίαν τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτῶν· κατὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτῶν δὸς αὐτοῖς, ἀπόδος τὸ ἀνταπόδομα αὐτῶν αὐτοῖς.

Ψαλ. 27,4  (Νεοελληνική απόδοση) - Δώσε, Κύριε, σ’ αυτούς σύμφωνα με τα έργα τους, σύμφωνα με την πονηρία και την πανουργία των εγκληματικών τους σχεδίων και ενεργειών. Δώσε σ’ αυτούς σύμφωνα με τα κακά τους έργα, που διαπράττουν με τα ίδια τους τα χέρια. Πλήρωσέ τους και ανταπόδωσέ τους ως μισθό και ποινή αυτό, που αρμόζει στις αμαρτωλές τους πράξεις.

Ψαλ. 27,5 - ὅτι οὐ συνῆκαν εἰς τὰ ἔργα Κυρίου καὶ εἰς τὰ ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ· καθελεῖς αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ οἰκοδομήσεις αὐτούς.

Ψαλ. 27,5 (Νεοελληνική απόδοση) - Διότι αυτοί δεν θέλησαν να μελετήσουν και να κατανοήσουν τα έργα της παντοδυναμίας και δικαιοσύνης του Κυρίου, τα έργα των χειρών Του. Θα τους κατακρημνίσεις, θα τους αφήσεις στο χώμα συντετριμμένους και πλέον, δεν θα τους ανεγείρεις ποτέ.

 

2^ον ΜΕΡΟΣ

Στίχ. 6-9: Η ευχαριστήριος προσευχή του Δαβίδ, μέσα από την βεβαιότητα της εισακοής του από τον Θεό.

 

Ψαλ. 27,6  - εὐλογητὸς Κύριος, ὅτι εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.

Ψαλ. 27,6  (Νεοελληνική απόδοση) – Ας είναι ευλογημένος και δοξασμένος ο Κύριος, διότι άκουσε και δέχθηκε με ευμένεια τη φωνή της δεήσεώς μου.

Ψαλ. 27,7  - Κύριος βοηθός μου καὶ ὑπερασπιστής μου· ἐπ᾿ αὐτῷ ἤλπισεν ἡ καρδία μου, καὶ ἐβοηθήθην, καὶ ἀνέθαλεν ἡ σάρξ μου· καὶ ἐκ θελήματός μου ἐξομολογήσομαι αὐτῷ.

Ψαλ. 27,7  (Νεοελληνική απόδοση) – Ο Κύριος έγινε βοηθός μου και υπερασπιστής μου. Η καρδία μου στήριξε σ’ Αυτόν την ελπίδα της. Γι' αυτό δε και έλαβα στοργική βοήθεια από Εκείνον. Το ταλαιπωρημένο και κατεξαντλημένο σώμα μου αναζωογονήθηκε. Για τούτο με όλη μου την θέληση και επιθυμία θα τον δοξολογήσω.

Ψαλ. 27,8  - Κύριος κραταίωμα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν σωτηρίων τοῦ χριστοῦ αὐτοῦ ἐστι.

Ψαλ. 27,8  (Νεοελληνική απόδοση) – Ο Κύριος είναι η ακατανίκητος δύναμης και κραταιά βοήθεια του λαού Του. Αυτός είναι ο υπερασπιστής Του, ώστε με πολλούς και διαφόρους τρόπους και σε πολλές περιστάσεις εχάρισε τη σωτηρία στον βασιλέα, τον οποίον ο Ίδιος έχρισε.

Ψαλ. 27,9  - σῶσον τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου καὶ ποίμανον αὐτοὺς καὶ ἔπαρον αὐτοὺς ἕως τοῦ αἰῶνος.

Ψαλ. 26,9  (Νεοελληνική απόδοση) – Σώσε τον λαόν Σου, και ευλόγησε αυτούς, τους οποίους εξεχώρισες ανάμεσα από τα άλλα έθνη ως δικήν Σου κληρονομιά και τους εξέλεξες, για ν’ ανήκουν σε Σένα. Ως στοργικός Ποιμήν προστάτευσέ τους, κυβέρνησέ τους, διάθρεψέ τους, πάρε τους υπό την προστασίαν Σου δια παντός. 

 

Επιλεκτική ερμηνεία Ψαλμού 27. ΚΖ’.  

Στον παρόντα ψαλμό θα εστιάσω σε 5 στίχους.

1.    «… Προς σέ, Κύριε, ἐκέκραξα, ὁ Θεός μου, ...μήποτε παρασιωπήσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον... » στιχ. (1)

2.    «… δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν…» στιχ. (4)

3.     «… ἐπ᾿ αὐτῷ ἤλπισεν ἡ καρδία μου, καὶ ἐβοηθήθην, καὶ ἀνέθαλεν ἡ σάρξ μου· …» στιχ. (7)

 

«… Προς σέ, Κύριε, ἐκέκραξα, ὁ Θεός μου, ...μήποτε παρασιωπήσῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον στιχ. (1). Ο Θεός για μας είναι ο βράχος στον οποίον αναβαίνουμε με ασφάλεια. Εάν ο Θεός δεν ακούσει την προσευχή μας και δεν μας απαντήσει εμπράκτως θα καταστραφούμε οπωσδήποτε. Η ζωή μας άνευ της θείας εύνοιας ομοιάζει με θάνατο. 

«… δὸς αὐτοῖς, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν…» στίχ. (4) – Ο Δαβίδ κατά τα λεγόμενά του, δεν εμπνέεται από αισθήματα εκδικήσεως, αλλά παρακαλεί τον Θεό ως επόπτη της ηθικής τάξεως, ώστε να ανταμοίψει τους καλούς και να τιμωρήσει τους κακούς. Γι’ αυτό επαναλμβάνει δις το «…δὸς αὐτοῖς... » για να αποδώσει το ανταπόδομα. Στον ίδιο στίχο ο Δαβίδ δικαιολογεί την αίτηση της τιμωρίας καθώτι οι άνθρωποι αυτοί δεν εννόησαν τον Θεό, την φύση Του και τη διδασκαλία Του μέσα από την ιστορία, τυφλώθηκαν ηθικά και είναι άξιοι της τύχης τους. Η καταστροφή τους θα είναι πλήρης και ανεπανόρθωτος.

«… ἐπ᾿ αὐτῷ ἤλπισεν ἡ καρδία μου, καὶ ἐβοηθήθην, καὶ ἀνέθαλεν ἡ σάρξ μου· …». Ο Θεός είναι η ενίσχυσής μας, η δύναμής μας, η ασπίδα μας. Η εμψυχία είναι μεγάλη δύναμης στον άνθρωπο «… ἀνέθαλεν ἡ σάρξ μου…». Όταν ο άνθρωπος στερεώνεται ψυχικώς, αναθάλλει και σωματικώς. Κάτι παρόμοιο λέει και ο Ησαΐας (66, 14) “...καὶ ὄψεσθε, καὶ χαρήσεται ἡ καρδία ὑμῶν, καὶ τὰ ὀστᾶ ὑμῶν ὡς βοτάνη ἀνατελεῖ· καὶ γνωσθήσεται ἡ χεὶρ Κυρίου τοῖς φοβουμένοις αὐτόν, καὶ ἀπειλήσει τοῖς ἀπειθοῦσιν...”.